Socialisten

Met zijn uitspraak over een volgende Vlaamse regering zonder socialisten heeft Karel De Gucht die socialisten waarlijk geplezierd. Hij leek sp.a de kans te reiken die ze al lang zocht maar niet vond: de opportuniteit om zichzelf tot inzet van de verkiezingen te maken. Vandaar dat Frank Vandenbroucke meteen wees op het nakende gevaar en mogelijke avonturiers in zijn kiespubliek waarschuwde dat een paar dappere progressieve of klein-linkse keffertjes meer in het parlement niet opwegen tegen één flinke sociaaldemocratische bulldog in de regering. Versta: stem niet op PVDA+ of SLP maar op sp.a.

Dat Vandenbroucke op zo'n cruciaal ogenblik moet waarschuwen voor de PVDA+, een partijtje dat hij de laatste twintig jaar straal negeerde, is nochtans een signaal dat business as usual niet meer volstaat. Het is een illusie te denken dat deze uitspraak van Karel De Gucht zal leiden tot een lightversie van het Agusta-effect destijds: een in progressief Vlaanderen veralgemeend besef 'De SP - nu spa.a - is nodig'. Daarvoor is de concurrentie te sterk (Sarkozy, Merkel, Balkenende of Verhofstadt, ze pleiten allen voor een sterke en interveniërende overheid), de crisis van links te structureel, het unique selling point van sp.a te onduidelijk.

Zeker in Vlaanderen, waar sp.a politiek stilaan verengt tot beleid. Alle sp.a-lijsten zijn in dat bedje ziek. In Limburg wil Peter Vanvelthoven, nu fractieleider in de Kamer, eigenlijk alleen als minister naar Vlaanderen. In Oost-Vlaanderen hetzelfde: Freya Van den Bossche lonkt naar de Vlaamse regering. In Vlaams-Brabant vindt Frank Vandenbroucke een vervolg op zijn ministerschap zelfs evident. Ook de West-Vlaamse nieuwkomer John Crombez heet al 'ministerabel'. In Antwerpen vindt Patrick Janssens dat Europees lijsttrekker Kathleen Van Brempt "het best niet naar Europa gaat, maar in de Vlaamse regering blijft, voor Antwerpen". Van Brempt zei niet neen.

In die zin zou de opmerking van De Gucht een geschenk kunnen zijn voor de Vlaamse socialisten. Niet om de kiezer te mobiliseren met een klassiek schrikbeeld van een kabinet zonder socialisten. Wel omdat de socialisten misschien het best zelf snel tot het besef mogen komen dat zij zich eerst moeten inspannen om kiezers voor zich te laten stemmen voor ze onderling portefeuilles verdelen.

Walter Pauli
Politiek commentator