Nimby

De Franstalige Katholieke Universiteit heeft een ranking opgemaakt van de volgens haar beste en slechtste Vlaamse steden en gemeenten om in te leven. De onderzoekers zeggen daarbij zelfs van objectief meetbare categorieën te zijn vertrokken, 31 in totaal, geclusterd in vier domeinen: sociaaleconomisch, kwaliteit van de huizen, het leefmilieu en de beschikbaarheid van diensten. Kijk, daar valt natuurlijk niets op af te dingen, op zo'n pure wetenschap.

Alhoewel: de top tien wordt volledig ingenomen door residentiële en rijke slaapdorpen in een groene omgeving, terwijl alle centrum- en grootsteden van het land achteraan in de lijst bundelen. Het geluk, leer je uit de studie, is alleen te verkrijgen in een omheinde villa in Schilde, terwijl een bewoner van Antwerpen (de voorlaatste plaats) eigenlijk alleen nog maar de ambitie mag hebben om zo snel mogelijk uit zijn stad te verhuizen. Sorry, maar dat is geen wetenschap meer, dat is ideologie.

De topplaatsen worden stuk voor stuk ingenomen door die gemeenten waar het nimbygevoel, het 'not in my backyard', het best merkbaar is: daar waar men zorgvuldig iedere maatschappelijke overlast die armoede of migratie zou kunnen veroorzaken heeft weggebannen of vermeden, en waar men achter de muren, hekken en hagen onbezorgd van de villatuin en de barbecue kan genieten.

Bovendien met redelijke gemeentelijke belastingen, aangezien de centrale functies van onderwijs, cultuur, sociale huisvesting, OCMW en andere maatschappelijke dienstverlening er nauwelijks op het gemeentelijke budget wegen, waardoor de centrum- en de grootsteden daar wel voor zullen opdraaien. Hun inkomen verdienen deze inwoners van de leefbaarste gemeenten in overgrote meerderheid in de steden, maar die krijgen daar via hun personenbelasting zo goed als niets voor in ruil.

De studie versterkt nog maar eens het nu al wijdverspreide antistedelijke sentiment, het gevoel dat de stad alleen een oord van verderf, armoede en onveiligheid is, terwijl het net de motor en broeiplaats van iedere maatschappelijke ontwikkeling is. Natuurlijk moet het mogelijk zijn bijzonder gelukkig rond te lopen in Schilde en Keerbergen, waar alleen de verveling levensbedreigende vormen kan aannemen. Maar stellen dat men in Antwerpen, Brussel, of Gent veroordeeld is om in de minst leefbare omgeving van Vlaanderen terecht te komen, is te zot voor woorden. Zeg dat een inwoner van Mechelen (301ste plaats op 307) het gezegd heeft.

Yves Desmet
Politiek hoofdredacteur