'Chaos zonder grenzen' is lange tijd de meest adequate omschrijving geweest van het asielbeleid in dit land. Onder de vorige regeringen leidden partijpolitieke steekspelletjes tot een stilstand in het beleid met een beschamend hoge menselijke tol.

Ook deze regering leek, ondanks alle beloftes, van een rechtvaardige vluchtelingenpolitiek niet meteen een prioriteit te maken, gelet op het wankele publieke debuut van de nieuwe bevoegde staatssecretaris en het min of meer permanente verblijf van gezinnen gelukszoekers in en rond Brussel-Noord. Maar misschien moeten we dat eerste oordeel beginnen herzien. Eerlijk is eerlijk: onder staatssecretaris De Block wordt tenminste al een efficiënter beleid gevoerd. Het is een strikt beleid, maar in de mate dat een versnelling in de procedure respectabeler is dan lakse verrotting is het ook een menswaardig beleid. Die vooruitgang heeft Maggie De Block mede te danken aan het simpele feit dat ze toch al niet meer openlijk gesaboteerd wordt door andere halvelings bevoegde regeringsleden.

Goed, de ideale staat is nog niet bereikt. Elke minderjarige vluchteling op hotel is er nog altijd een te veel en de erfenis van het recente laisser faire-verleden blijft groot. Mede door het strikter opvolgen van de uitstroom van afgewezen vluchtelingen neemt evenwel ook de instroom van kandidaat-asielzoekers zoetjes aan af. Het idee dat elke vluchteling in ons land verwelkomd werd met een lange hotelvakantie op kosten van de staat, lijkt vervaagd.

Strengere voorwaarden bij gezinshereniging en vooral bij regularisatie via medische uitzonderingen hebben de instroom enigszins beheersbaar gemaakt. In de eerste helft van dit jaar kregen 344 mensen met een ernstige ziekte een verblijfsvergunning. Het percentage positieve beslissingen is zo in anderhalf jaar gezakt van 50 naar 2 procent.

Als de regering erin slaagt het asielbeleid een beetje onder controle te houden, komt er misschien ruimte om werk te maken van de echte maatschappelijke uitdaging inzake migratie. Dat wil zeggen: de huidige hypocrisie over een migratiestop doorbreken en een gecontroleerde economische migratie toestaan, waarin vraag en aanbod eindelijk beter op elkaar afgestemd worden. Economische vluchtelingen, die we in sommige economische sectoren dringend nodig hebben, zullen dan niet langer gedwongen worden om in de illegaliteit te bidden voor een volgende regularisatieronde.

Alleen een beperkte economische migratie kan de druk op de asielprocedure ten gronde afwenden. Pas als de regering-Di Rupo de onzinnige taboes daarover in de Europese ministerraden heeft helpen doorbreken, mag ze echt trots zijn op haar asielpolitiek.


Bart Eeckhout
Chef M