De kans dat u de Olympische Spelen al lichtjes beu begint te worden, nog voor ze goed en wel begonnen zijn, is niet geheel onbestaande. Als een tsunami heeft u de voorbije weken de vierjaarlijkse stroom bijlages, reportages met originele invalshoeken, lijstjes met gewezen winnaars en uitzendingen op locatie over u heen gekregen.

Omschreef graaf Jacques Rogge, de Belgische olympische opper-bobo, zichzelf terecht als 'working class'? Wat hebben onze ondernemingen te winnen in Londen? Hoeveel leden van het Internationaal Olympisch Comité laten zich doorgaans omkopen voor hun steun aan een gaststad? Zijn de Spelen veilig genoeg? Wie weet nog dat de dag nadat Londen het van Parijs haalde 56 mensen gedood werden in een terroristische aanslag in de metro?

Het scenario voor de volgende dagen ligt in elk geval al klaar. Tenzij Tom Boonen vandaag de top drie haalt in de Olympische wegrit of judoka Charline Van Snick toeslaat, zal u langzaam maar zeker de zwartgallige analyses zien opduiken over het failliet van het Vlaamse/Belgische sportbeleid. Hoe langer een medaille uitblijft, hoe zuriger de toon doorgaans wordt.

Tot er toch ergens een medaille uit de bus valt - zoals de voorbije halve eeuw altijd gebeurde. Het maakt niet uit of die in het kleiduifschieten, Grieks-Romeins worstelen of de 50 kilometer snelwandelen zal vallen. Disciplines waar nooit een hond in geïnteresseerd is geweest, krijgen plotsklaps de status van nationale sport zodra er een bronzen, zilveren of gouden randje aan hangt. Dan volgen de obligate ontvangsten op de Wetstraat 16 en in Laken. Interviews met de trotse ouders, de eerste coach.

Ondanks alle mogelijke kritiek op het circus, op de organisatoren, op het IOC. Ondanks het feit dat het 'maar' sport is. Blijft het evenement een van de weinige zaken die enthousiasme kan losweken bij brede lagen van de bevolking. Wie kan daar nog prat op gaan: de politiek, de media, de kerk? Sport is niet toevallig de belangrijkste bijzaak in het leven. Vreemd trouwens dat er nog geen politicus het idee van Olympische Spelen in Vlaanderen heeft opgevist. Er zijn nochtans verkiezingen in oktober.

Misschien moet er wel eens iemand de Madrilenen, die ook al kandidaat waren om deze Spelen binnen te halen, duidelijk maken dat het misschien niet zo'n goed idee is om het evenement in 2020 te organiseren. Aan alles is een grens. Ook aan het enthousiasme.