Over de correcte uitspraak valt te discussiëren, maar sinds een week is Parweiz een even ingeburgerde voornaam als pakweg Milan of Ayco. De aandacht voor de zaak van de jonge asielzoeker was zo overweldigend op sites, in kranten en op tv dat u haast een kluizenaar moet zijn om niet van Parweiz Sangari gehoord te hebben. Nooit eerder is één jongeman zo intensief gevolgd door de media tijdens een gedwongen terugkeer: van beelden uit het vliegtuig bij de uitzetting tot en met treurige poses in de straten van Kaboel, waarbij één handige fotograaf voor keiharde dollars zijn beelden verkocht aan zowat alle Vlaamse kranten, waaronder de uwe.

Nadat we berichtten dat er een kroongetuige de geloofwaardigheid van Parweiz' verhaal stevig onderuithaalde, reageerde zijn advocate. Dat het geen goede zaak is dat de media 'onderzoek voeren' en dat 'journalisten niet opgeleid zijn om dit soort werk te doen'. Op zijn minst een vreemde redenering van de advocate die eerst zoveel mogelijk de zaak van haar cliënt in de media wilde brengen.

Journalistiek werkt anekdotisch: één menselijke getuigenis is vaak veel beter dan een algemene, anonieme analyse om een complex probleem te duiden. Het is opvallend hoe vatbaar dat genre is voor de problematiek van uitgeprocedeerde asielzoekers. Na Scott Manyo en Parweiz Sangari is het bijna wachten op een volgende zaak. Telkens gaat het om mensen die volgens de wet geen recht hebben hier te blijven, maar waarbij we als gemeenschap een kostbare investering verliezen. We staken energie, middelen en aandacht in opleiding, in kennis van onze taal, in het sociale netwerk dat ze via een pleeggezin, vrienden, scouts of sportclub opbouwden. En dan verplichten we ze terug te keren naar oorden waar ze nauwelijks nog een band mee hebben. Komt daarbij dat een communicatief eerder zwakke beleidsmaker kan beslissen om af te wijken van de wet en om clementie te verlenen. Dat maakt dat het journalistiek dankbare verhalen zijn: 'Kijk naar deze prachtige mens, mevrouw de staatssecretaris, en red hem', lijken sommigen te schreeuwen. Spanning gegarandeerd, of het nu goed of slecht afloopt met de jongen.

Afgelopen week worstelde ook deze krant met dat spanningsveld: hoe ver ga je om dit soort verhaal te brengen? Het antwoord blijft voor ons: tot in Kaboel als het moet. Om de jongeman zijn leed te tonen, maar ook zijn eventuele leugens.

Europa weet geen weg met het immigratievraagstuk. We slagen er niet in verstandig om te gaan met een instroom aan jonge, talentvolle mensen die een beter leven willen en daarvoor onmogelijke risico's nemen. Iemand jaren opleiden, ondersteunen, een nieuwe familie geven en dan terugsturen, dat is pas cynisch. Zolang onze beleidsmakers geen zinnig antwoord hebben op dat vraagstuk, zullen er Scotts en Parweizen zijn. En dat heeft niets met scoringsdrang van de media te maken, wel met vechten voor een betere samenleving. Mogelijks zijn journalisten ook daarvoor 'niet goed opgeleid', maar we proberen het wel.

Wouter Verschelden
Hoofdredacteur