Vandaag wordt, als alles volgens plan verloopt, Parweiz Sangari op een vliegtuig richting Afghanistan gezet, een land dat dit weekeinde nog van internationale donoren 13 miljard euro kreeg, in de hoop dat ze er daarmee een beetje werkende staat van kunnen maken, wanneer de internationale troepen er zich binnen twee jaar terugtrekken.

Uit dat land vluchtte Parweiz Sangari vier jaar geleden weg als 16-jarige, nadat zijn vader er vermoord werd. Hij is nu vier jaar hier, spreekt de taal, heeft een pleeggezin gevonden dat hem opvangt, en is diplomahouder lassen, een knelpuntberoep waar we mensen tekort voor hebben.

Zelfs Pieter De Crem zal op een onbewaakt ogenblik willen toegeven dat Kaboel niet de eerste vakantiebestemming is die hij zijn kinderen zou aanraden.

Maar Parweiz moet toch terug, want dura lex, sed lex. Vier jaar lang hebben de bevoegde instanties nodig gehad om dat te beslissen, en alles is volgens het boekje gelopen, bezweren ze, en het is ook hun fout niet dat een brief die bevestigt dat de jongen mogelijk naar een levensgevaarlijke situatie wordt gestuurd, te laat aan het dossier werd toegevoegd. Wetgeving en rechtvaardigheid, het spoort niet altijd samen. Jammer maar helaas.

Asielbeleid is niet simpel. We kunnen inderdaad niet al het leed van de wereld opvangen, daar bestaat geen financieel en maatschappelijk draagvlak voor. En dus is de consequentie dat er asielaanvragen worden afgewezen, en dat er mensen worden uitgewezen. Maar er zijn er toch wel anderen die daarvoor meer in aanmerking komen dan deze jonge Afghaan. Mensen die niet uit oorlogsgebieden komen, geen politieke vervolging moeten vrezen, en die gewoon uit economische motieven hier hun geluk zoeken. Op alle mogelijke manieren, frauduleuze en criminele inbegrepen.

Daar is in dit geval niets van aan: de jongen is geïntegreerd, spreekt de taal, zal moeiteloos werk vinden en is dus niemand tot last, en komt uit een door geweld verscheurde regio waarin niemand zekerheid kan geven over zijn veiligheid.

Een asielbeleid dat zo'n individu uitpikt voor repatriëring mag dan misschien volgens de regels van de wet werken, maar niet volgens de waarden van een humane, liberale samenleving.

Die waarden lijken wel opgeschort, verlamd als de beleidsmakers zijn voor de mogelijke kritiek dat ze precedenten aan het scheppen zijn die het asielbeleid noodzakelijkerwijze zullen uithollen, volgens de aloude en al zo vaak fout gebleken theorie van de glijdende helling.

Parweiz Sangari is geen precedent, maar een mens. Hem terugsturen is wel een precedent: eentje dat aantoont hoe we meer en meer onze menselijkheid verliezen.

Yves Desmet
Politiek commentator