Voor iedereen die het saturatiepunt allang voorbij is, een waarschuwing: uw krant sprak met Bart De Wever. Aan media-aandacht heeft de N-VA-leider geen gebrek, het is tegenwoordig zelfs moeilijk om niet op de hoogte te zijn van de vorderingen in zijn dieetkuur.

En toch biedt het gesprek verderop in 'Zeno' een paar fijne inzichten in de denkwereld van Vlaanderens populairste politicus. Zijn drang naar erkenning. Erkenning omdat hij het land gered heeft van het Vlaams Belang, iets waar hij naar eigen zeggen meer dan gelijk wie voor in de weer is geweest. Cynisch merkt hij op dat hij zich klaarmaakt voor de felicitaties op 15 oktober, als dan zal blijken dat Vlaanderen niet langer het stigma van een extreem rechtse regio draagt.

Ook opvallend: zijn isolationisme. Voor Wouter Beke (CD&V), Bruno Tobback (sp.a) of Alexander De Croo (Open Vld) enkel misprijzen. En 14 oktober belooft weinig goeds. Omdat De Wever vorig jaar tijdens de federale onderhandelingen geen keuze kon maken, hebben de drie Vlaamse beleidspartijen onder elkaar de gemeenten verdeeld. CD&V, sp.a en Open Vld sloten elk waar kon voorakkoorden. N-VA staat bijna overal aan de zijlijn.

Wat meest opvalt: zijn twijfel, tussen alle stoere taal door. Het lijkt alsof alles wat de historicus doet uiteindelijk draait om één opdracht: zijn afspraak met de geschiedenis niet missen. En daar knelt het schoentje.

In zijn strijd met Vlaams Belang heeft De Wever steeds benadrukt dat zijn partij wél een beleidspartij is. Dat ze wel de handen wil vuilmaken, akkoorden wil sluiten en meebesturen om zo de oude droom van Vlaamse onafhankelijkheid te verwezenlijken. 'Van verraad tot verraad naar de Vlaamse staat' is de lijfspreuk. Vraag blijft wanneer voor N-VA dat 'verraad' (lees: compromisakkoord met de Franstaligen) er komt. Het probleem met afspraken met de geschiedenis is dat je niet op voorhand weet wanneer je komt.

Neem nu Herman Van Rompuy. In de paarse jaren verschrompeld tot nietsdoen in de oppositie. Geparkeerd als Kamervoorzitter, tot hij in die hoedanigheid zijn partijgenoot Yves Leterme een voetje lichtte en plots premier van het land werd, om daarna te springen tot een van de hoogst denkbare posten in Europa. Toeval speelt een serieuze rol in politiek, maar een goede schaker helpt het een handje.

De Wever heeft het over een 'uitzonderlijk leider' die nodig is om de crisis in zowel Europa als eigen land te bezweren. Iemand die elke dag in de chaos de juiste beslissingen neemt. En dat hij dus twijfelt, en op een bepaald moment zal moeten beslissen: 'ja of nee'. Of hoe simpel de complexiteit van onze politieke toestand soms samengevat kan worden.

Wouter Verschelden
Hoofdredacteur