Mijn prognose voor de stadslijst is opnieuw ongeveer 35 procent, zoals de vorige keer", liet Patrick Janssens zich ontvallen in De zevende dag. Dat is in wezen een vrij voorzichtige prognose, want het zou een status-quo betekenen na zes jaar beleid waarover de Antwerpenaar niet geheel en al ontevreden is, tenminste volgens de peilingen.

En toch lijkt het haast op fluiten in het donker, want 'voelt' niet iedereen aan dat de Grote Vermagerde Leider haast moeiteloos een vrijwel absolute meerderheid zal binnenhalen? Wie de scènes meemaakt bij de N-VA-campagnebus zowat overal te lande heeft de indruk de blijde intrede van een grote popster mee te maken. Deze staat van genade is niet uniek, ook Verhofstadt en de Teletubbies hebben daar nog maar tien jaar geleden even in verkeerd, maar de onaantastbaarheid van nu is toch nog van een andere orde.

De splitsing van B-H-V, tien jaar lang het ultieme verhaal van CD&V en N-VA, het breekijzer waarmee men paars weg kreeg, de reden voor een malgoverno zonder voorgaande tussen 2007 en vorig jaar, is nu eindelijk een feit, zelfs grosso modo op de manier die De Wever zelf in een nota voorstelde. Dan zou je toch verwachten dat er gejuich in de straten zou opstijgen. Het tegendeel is waar: B-H-V is verworden tot een voetnoot, zelfs geen debatje meer waard in De zevende dag. Het is een bagatel waarvoor de Vlamingen, zoals altijd, een te hoge kostprijs hebben betaald. Ook al kende iedereen die kostprijs nog voor men aan het debat begon.

Gemeenteraadsverkiezingen gaan over lokaal beleid en lokale mandatarissen. Ditmaal niet: ook een stem op een Vlaams-nationale dorpsonderwijzer in Oostrozebeke betekent ditmaal, vertelt men ons bloedserieus, een krachtig signaal tegen Di Rupo. Het klinkt hilarisch, maar het werkt. Op sociale media circuleert een montage van een plaatselijke N-VA-lijst waarin alle gezichten vakkundig gefotoshopt zijn en vervangen door het gezicht van De Leider. Zelden heeft een pastiche dichter bij de realiteit gestaan.

Bij de verkiezingen van 2007 was N-VA goed voor 6,9 procent van de kiezers van het kartel CD&V/N-VA. Dat was zeggen en schrijven 2 procent van het Vlaamse kiespubliek. Vandaag is de partij groter dan de drie traditionele partijen samen, zeggen de peilingen.

Het blijft eigenaardig hoe irrationeel en emotioneel het politieke landschap zich herschikt. Hoe de kiezer de belofte en de vermeende zuiverheid, het eigen gelijk en de andere als zondebok verkiest boven de moeizame kunst van het compromis en het voeren van een beleid.

Yves Desmet
Politiek commentator