Twintig dagen geleden plaatste deze krant een groot aantal vraagtekens bij het beleid van staatssecretaris Maggie De Block. Een gebrek aan eigen visie en geen concreet antwoord op concrete problemen, was de harde analyse.

"Het klinkt cynisch, maar De Block heeft simpelweg geluk gehad met het zachte weer. Daardoor verkleumen er nog geen asielzoekers op straat of in de stations. Daardoor krijgt ze niet dagelijks journalisten aan de lijn met de vraag wanneer en hoe ze het opvangprobleem eindelijk de wereld gaat uithelpen", schreven we.

Ondertussen vriest het de stenen uit de grond, verkleumen de asielzoekers in parken en op straat en hangen de journalisten wel degelijk aan de lijn van de staatssecretaris. Het fundamentele probleem is echter nog altijd hetzelfde: hoe komt het dat ons land er niet in slaagt de opvang te voorzien die ze moet geven.

Dat is inderdaad hetzelfde probleem als vorig jaar, het jaar ervoor en het jaar daarvoor. De afgelopen drie jaar moest België tussen de elf- en vijftienduizend mensen een opvangplaats weigeren. Dat ons land daarmee zijn eigen wetten en internationale verplichtingen met de voeten treedt, daar maalt blijkbaar niemand om zolang de zon schijnt.

De regering-Di Rupo ging het dossier Asiel en Immigratie fundamenteel anders aanpakken. Door alle bevoegdheden bij een superminister onder te brengen, zou er een slagkrachtiger beleid komen. Alleen werd de superminister slechts een superstaatssecretaris. Van wie al snel bleek dat er weinig super aan was.

De Block omschreef het opvangprobleem amper drie weken geleden als "niet haar eerste prioriteit". Dat ngo's zoals Vluchtelingenwerk Vlaanderen zelf voor opvang zorgden omdat de overheid in gebreke bleef, was een "mooi en positief signaal".

De voorbije dagen blonk de staatssecretaris niet uit in communicatie. Ingehaald door de feiten beloofde ze gisteren plots dat iedereen onderdak zou krijgen. Een wel heel straffe uitspraak. Wat gaat de staatssecretaris doen als vrouwen, mannen en kinderen over enkele dagen of weken hun nachten weer onder de blote hemel moeten doorbrengen? Zich opnieuw in stilzwijgen hullen, of een nieuwe task force oprichten?

Als je het niveau van beschaving van een land afmeet aan de manier waarop het omgaat met de zwaksten, dan is het slecht gesteld met België. Niet alleen, maar zeker vandaag.

Steven Samyn
Chef politiek