De Waalse socialisten, moet je hun nageven, zijn niet vies van een behoorlijke portie hypocrisie. Zeker in het geval van FN Herstal, een wapenbedrijf dat voor de volle 100 procent eigendom is van het Waalse gewest. Achter het banier van de werkgelegenheid en verstopt achter de drogreden dat "wanneer wij de wapens niet leveren, zullen anderen het wel doen", wordt systematisch de hand gehouden boven een bedrijf dat zowat de slechtste wereldwijde reputatie heeft.

Onlangs was er nog de zaak van een betwist wapencontract aan het Libië van kolonel Kadhafi. Een contract dat na vakbondsbetogingen en daags na de verkiezingen van 2009 werd toegestaan. Ook al was het voor een blinde duidelijk dat deze levering in flagrante tegenspraak was met de Europese gedragscode voor wapenhandel, die ook is opgenomen in de Belgische wetgeving. Daar staan bijvoorbeeld criteria in over de schending van de mensenrechten en het risico op misbruik van het materiaal. Maar volgens de Waalse regering was daar in het Libië van Kadhafi geen sprake van.

Het consequent toepassen van de Brechtiaanse boutade "Erst das Fressen, und dann die Moral" wordt vandaag nog maar eens aangetoond, nu blijkt dat een van de Amerikaanse FN-filialen geleid wordt door een zekere Louis-Pierre Dillais. Dillais was in een vorig leven officier van de DGSE, de Franse geheime dienst, en persoonlijk verantwoordelijk voor de operatie tegen de Rainbow Warrior op 10 juli 1985. Bij deze operatie, het tot zinken brengen van de Greenpeace-boot in het Nieuw-Zeelandse Auckland, viel een dodelijk slachtoffer. Dillais was actief bij deze aanslag betrokken, en had ook geen moeite om dat toe te geven.

De aanslag op de Rainbow Warrior is een van de meest openlijke en gedocumenteerde vormen van staatsterrorisme. Bij Greenpeace in Washington zijn ze begrijpelijkerwijze meer dan geschokt: "Het is onvoorstelbaar dat een regering, een publieke overheid, samenwerkt met een terrorist", zegt hun woordvoerder.

Dat is het inderdaad, behalve dan voor de bevoegde PS-minister Jean-Claude Marcourt, die de aanslag op de Rainbow Warrior droogweg afdoet als "een interne Franse aangelegenheid" en de commerciële kwaliteiten van Dillais looft. Net zoals de moordpartijen van Kadhafi tegen zijn eigen burgers ongetwijfeld ook kunnen beschouwd worden als een puur interne Libische aangelegenheid.

Werkgelegenheid mag dan niet onbelangrijk zijn, maar als je daar je eigen sociaaldemocratische en zelfs puur democratische principes voor moet verloochenen, is het wel heel erg gesteld met het Waalse socialisme.


Yves Desmet
Politiek commentator