De Arabische Lente leek soms te mooi om waar te zijn. Vreedzaam protest dat corrupte regimes op de knieën dwingt. Dictators die als dominostenen vallen. Maar in Syrië is er niet veel van het lentegevoel meer over. Of beter, blijft het botsen op genadeloze repressie.

Sinds de start van de protesten op 15 maart zijn er tussen 1.500 en 2.000 doden gevallen, duizenden mensen zijn opgepakt, gefolterd of verdwenen. Gisteren werd een nieuw intriest record gevestigd met 136 slachtoffers, waarvan 100 alleen al in de stad Hama.

Net voor de start van de ramadan wilde het regime van sterke man Bashar al-Assad blijkbaar niet alleen een voorbeeld stellen, maar ook het momentum van de betogers in de opstandige stad breken. Hun enige misdrijf: vreedzaam blijven protesteren tegen een dictatoriaal regime. De getuigenissen uit Hama zijn hallucinant. Troepen vielen de stad binnen en schoten op alles wat bewoog.

Net geen dertig jaar geleden speelde zich een soortgelijk drama af in dezelfde stad. De opstand van 1982 werd door Hafez en Rifaat al-Assad, de vader en oom van de huidige machthebber, neergeslagen. Toen werd de helft van Hama in puin gelegd. Enkele tienduizenden inwoners overleefden de slachtpartij niet. Rifaat leeft vandaag ongestoord en rijkelijk in de Londense wijk Mayfair.

Het geweld kan niet verhullen dat het Assadregime met de rug tegen de muur staat. Het blijft zich krampachtig aan de macht vastklampen en ziet alleen nog heil in een smerige oorlog tegen de eigen bevolking. Met als absolute dieptepunt de moord op de 13-jarige Hamza al-Khateed. Een kind dat vooraleer het drie kogels in de borst kreeg een maand lang werd gefolterd. Toen de familie het lichaam terugkreeg, had het snijwonden, kneuzingen en sporen van zweepslagen. Er waren sporen van brandwonden aan zijn voeten, ellebogen en knieën door elektrische schokken, en zijn penis was afgesneden.

Als de internationale gemeenschap om geopolitieke of andere redenen niet kan/wil/durft in te grijpen, kunnen we alleen maar hopen dat de betogers erin zullen slagen Bashar eigenhandig omver te werpen. En dat de dictator niet zoals zijn oom in een chique Londense wijk eindigt, maar voor het Internationaal Strafhof.

Steven Samyn
Chef politiek