Als je uit het buitenland komt, voel je je thuiskomen als eindelijk weer een nieuwsbulletin in de eigen taal uit de autoradio komt. Vorig jaar kwamen we uit Frankrijk terug met als eerste hoofdpunt dat preformateur Elio Di Rupo hopeloos vastzat. En dit keer hoorden we ergens ter hoogte van Valenciennes dat Di Rupo zijn ontslag aan de koning had aangeboden. Een jaar verder, en nog altijd geen millimeter opgeschoven. Om het met de allesomvattende kop van de krant van gisteren te zeggen: Pffffffffffff...

Is er dan niets veranderd? Toch wel, als je het verslag leest van de persontmoeting die Bart De Wever organiseerde, daags na zijn feitelijke mediashow. De assertieve toon die hij er aansloeg, is wel degelijk 'een nieuw feit'. Nadat daags tevoren de formateursnota al zes voet diep begraven was, werd nu ook het proces gemaakt van de auteur ervan. Elio Di Rupo werd weggezet als een onbetrouwbaar en leep sujet, iemand die enkel een spelletje had gespeeld om de N-VA eraf te rijden.

Die taal heeft tenminste het voordeel van de duidelijkheid. De N-VA is niet langer geïnteresseerd in de vorming van een federale regering. Misschien, durven we nu ook denken, heeft N-VA wel nooit een federaal regeerakkoord beoogd. We weten het nu eindelijk: geen regering met PS én N-VA.

De verwijten moeten voorts enkel dienen om ook CD&V van het idee te genezen om alsnog te durven met die snoodaards van de PS een gesprek te voeren. Dat is wat nog het meeste irriteert. Niet de bittere woorden treffen, maar wel die onstuitbare drang om strategootje te spelen, om ook na ruim een jaar impasse het politieke debat te verengen tot een cynisch spel. De PS maakte eerst de nota-De Wever af, en nu maakt N-VA de nota-Di Rupo af. Het blijft een realiteitsschok dat wij ons lot verbonden hebben aan volksvertegenwoordigers die op dat intellectueel niveau acteren.

En nog is het niet gedaan. Nu al worden we lekker gemaakt voor de 'belangrijke toespraak' die Bart De Wever morgen zal uitspreken aan de vooravond van 11 juli op de 'historische grond' van de Groeningekouter in Kortrijk, 709 jaar na de Guldensporenslag. Opnieuw wordt doelbewust de provocatie gezocht met politici en een gemeenschap waarmee de Vlamingen nog altijd vreedzaam samenleven. Van zo veel bloeddoorlopen symboliek krijgen wij een vieze smaak in de mond. Hier wordt doelbewust de aanval ingezet op een land en een samenlevingsmodel.

Ook al zal het wel weer niet zo bedoeld zijn, die obsessie om tegenstanders te kleineren door op een specifiek moment en een specifieke plek een historische waarheid te claimen roept onwillekeurig herinneringen op. Met zo veel slagveldretoriek brengt de N-VA zelf de gedachten bij een soort nationalisme waarmee het niet wil geassocieerd worden.

Bart Eeckhout
chef cultuur