Stel dat het omgekeerd geweest zou zijn. Dat afgelopen zondag de drie Franstalige onderhandelaars met een ultimatum waren afgekomen. Genre: "Wij willen dat Bart De Wever tegen maandag bereid is de 500 miljoen voor Brussel toe te zeggen, zoniet trekken we er de stekker uit." Kan u zich de reactie voorstellen van Vlaanderen in het algemeen en De Wever in het bijzonder? Het kot zou te klein geweest zijn om alle verontwaardiging te huisvesten.

Nochtans loopt de vergelijking niet eens zo mank. De Wever wil namelijk wel praten over die 500 miljoen, tenminste zodra hij zicht heeft op een nieuwe financieringswet. De Franstaligen willen ook wel praten over een regionalisering van de personenbelasting, tenmiste zodra ze overtuigd kunnen worden dat zulks geen structurele verarming voor Wallonië oplevert en voldoende geld in de federale kas laat om de - ook Vlaamse - pensioenen mee uit te betalen. Maar binnen de 24 uur een toegeving op de eigen eis vragen en geen enkele ruimte laten voor de tegenpartij is niet langer een onderhandeling, maar een provocatie.

Zo'n provocatie kan soms helpen om vastgelopen gesprekken opnieuw een dynamiek te geven, maar we durven betwijfelen of het hier om een noodzakelijke minicrisis gaat, zoals Unizo-topman Karel Van Eetvelt stelde. Ook al was dat misschien de bedoeling, het zou wel eens anders kunnen uitpakken.

De Franstalige politieke wereld bedient zich graag van wat meer retoriek en drama dan de Vlaamse, die nuchterder en zakelijker is, maar één ding moet je ze nageven: eenmaal een handtekening is gezet onder een overeenkomst, leven ze die ook scrupuleus na. Er bestond zo'n overeenkomst, mee onderschreven door de N-VA: het compromis over de financieringswet, waarin beide partijen een aantal principes beloofden na te leven. De stap van De Wever om daar eenzijdig één punt cruciaal van te maken, wordt in het zuiden van het land als een pure woordbreuk aanzien, en dat is ongeveer het ergste wat je daar kan doen. De woede is er daarom deze keer ook oprecht, de vertrouwensbreuk levensgroot.

Franstaligen hopen erop dat Vlaanderen hen in die analyse volgt, en De Wever wegens onbetrouwbaarheid laat vallen. Ze dwalen. Niemand bij de andere Vlaamse partijen durft het aan om op dit ogenblik De Wever te dumpen of zelfs maar aan te vallen. Het maakt het allemaal alleen maar ingewikkelder en moeizamer.

Yves Desmet
Politiek commentator