Iemand die intelligent genoeg is om een doktersdiploma te behalen, is niet noodzakelijk slim genoeg om haar privéleven te beredderen. Kim Geybels was betrokken bij een drugsincident in Thailand, waarover ondertussen evenveel varianten de ronde doen als er betrokkenen zijn. Maar dat ze zich heeft laten meeslepen door de liefde voor een jongeman met een drugsprobleem, die ze ook nog eens als haar persoonlijke Senaatsmedewerker had aangeworven, lijkt wel vast te staan. 
Strafrechtelijk is daar niets mee aan de hand. Persoonlijk drugsgebruik heeft de laagste vervolgingsprioriteit, en in het N-VA-programma zelf staat dat zelfs bij problematisch drugsgebruik verzorging nog altijd aangewezen blijft boven strafrechtelijke bestraffing. Je liefde op de loonlijst van de partij zetten is deontologisch niet erg netjes, maar evenmin een wetsovertreding.
 
Er zijn tijden geweest dat verkeerd gelopen liefdesaffaires, overspel, zwaar alcoholmisbruik en een lijntje cocaïne af en toe door de Wetstraatpers systematisch genegeerd werden, wegens behorend tot het privéleven en geen invloed hebbende op het politiek functioneren van de betrokkene. Die tijden zijn voorbij.
 
Want nog voor ze zelfs aan politiek functioneren toekwam, heeft haar partij haar als een baksteen laten vallen. Wat eerst een kortgerokte en slimme reputatieaanwinst was, werd nu plots een imagobedreiging. Stel je maar eens voor welk effect dit verhaal had gehad, als de N-VA daarna had moeten toegeven dat ze het wel wisten, maar er niets aan hadden gedaan. Dus ging de eerste prioriteit niet uit naar begrip en hulp voor de eigen verkozene, maar naar een operatie schadebeperking. De N-VA op zijn Danneels, zeg maar. Toch kun je, in de huidige politieke en mediatieke realiteit, niet anders dan besluiten dan dat de partij waarschijnlijk geen andere keuze had.
 
Het tekent een samenleving waarin aan politici, ook op privévlak, eisen worden gesteld die zelfs de wet niet oplegt. We verglijden in navolging van de Verenigde Staten naar een cultuur waarin we alleen nog onberispelijken als verkozenen aanvaarden, liefst nadat ze eerst ook nog een gelofte van kuisheid en armoede hebben afgelegd. Niet alleen zijn dergelijke figuren niet representatief voor de bevolking, je kunt je ook afvragen of je wel bestuurd wilt worden door mensen die de tragiek van het leven en de liefde nooit hebben mogen ervaren.
 
Yves Desmet
Politiek commentator