Er zijn weinig kunstwerken die de kracht hebben om tienduizenden mensen rond zich te verzamelen en tegelijk de hoogst individuele emoties op te wekken. Het theatercollectief Royal de Luxe kent wel de magische formule om die reusachtige taak te volbrengen. Met hun spektakel 'De Duiker, zijn Hand en de Kleine Reuzin' wisten de Franse kunstenaars weer tienduizenden mensen op straat te lokken. Ze babbelden, ze fluisterden, ze hielpen elkaar in hun zoektocht naar de reuzen en in de zoektocht van de reuzen naar elkaar.

En zo kon men dit weekend volwassen mannen, stoere Antwerpenaars, zien huilen op pleinen en kaaien in hun stad. Men kon er massa's zien samentroepen achter een voortschrijdend reuzenbeeld. Waarom? Omdat ze het moment niet wilden missen waarop de ene reus de andere zou terugvinden. Omdat ze even wilden geloven in de verbindende kracht van poëzie.
 
Kan kunst de wereld redden? Je mag ook na het bezoek van een gigantische duiker en zijn nichtje kunst niet die maatschappelijke molensteen rond de nek hangen. Kunst vermag wel even de wereld te doen stilstaan en levens bijeen te brengen die daarna weer elk hun weg gaan. Men zou dat gemeenschapsvorming kunnen noemen.

In hetzelfde weekend waarin de Duiker door Antwerpen trok, verzamelden zich in Hasselt drie dagen lang zestigduizend en meer jongelui om uitbundig te drinken, te vrijen en naar uitstekende muziek te luisteren. In Brussel kwamen nog eens zoveel jongeren met een wat afwijkende muzieksmaak bijeen voor een uitbundig housefestival. En dat gebeurde allemaal zonder noemenswaardige incidenten.
 
De internationale media zullen het wel weer anders gezien hebben maar het vreedzame succes van de Duiker, Pukkelpop of de City Parade zegt meer over de openheid, diversiteit en verdraagzaamheid van de Vlaamse Gemeenschap dan de treurige bijeenkomst van een paar honderd xenofobe nationalisten in Ieper. Ze zeggen meer dan de enggeestige en bureaucratische efficiëntie van een toerismeadministratie die voor het gemak alvast zelf het land gesplitst heeft. We moeten daar heus geen te grote of te utopische conclusies uit afleiden over onze samenleving. Maar we moeten ons ook niet zomaar schuldbewust laten inlepelen dat we per se enger, wereldvreemder of monocultureler zijn dan onze buren.
 
Bart Eeckhout
Chef politiek