Tony Hayward, de baas van BP die niet echt uitblonk bij de aanpak van de grootste olieramp uit de Amerikaanse geschiedenis, stapt op. Voor u de behoefte voelt om met hem medelijden te krijgen: zijn ontslag veroordeelt hem niet meteen tot de bedelstaf en hij hoeft zich evenmin als werkloze in te schrijven. Volgens zijn contract krijgt hij een vertrekbonus van 1,2 miljoen euro. Daarbovenop komt een combinatie van aandelenopties en pensioenbonussen die kunnen oplopen tot bijna 14 miljoen euro.

Tezelfdertijd presenteerde de oliemaatschappij haar resultaten: een verlies van ruim 13 miljard euro over het afgelopen kwartaal. De kosten van de ramp worden voorlopig geraamd op bijna 25 miljard euro, en om die lasten te kunnen dragen, ziet het concern zich verplicht even zoveel bedrijfsactiviteiten in de VS, Canada, Egypte, Pakistan en Vietnam in de etalage te zetten.

Het lijkt een toch wel wat onevenredige beloning voor een dergelijk bedrijfsresultaat. Kritiek daarop is niet langer aan de orde, want voor je het weet ben je dan een woordvoerder van de jaloeziesamenleving, die niet begrijpt hoe de moderne marktsamenleving in elkaar zit en welke onnoemelijke verantwoordelijkheid CEO's daarin dragen.

Alhoewel: de historicus Tony Judt vlooide onlangs na dat in 1968 de hoogste baas van General Motors 66 keer meer verdiende dan een arbeider aan zijn lopende band, terwijl de hoogste baas van de supermarktketen Wall-Mart vandaag 900 keer het salaris van een van zijn winkelbedienden opraapt. Niemand betwist dat hard werk en grote verantwoordelijkheid beloond moeten worden, maar de mate waarin top-CEO's vandaag verwend worden met bonussen is niet langer exorbitant, maar ronduit schandalig te noemen. Zeker wanneer ze niet in staat blijken rampen te voorkomen of bedrijfsresultaten neer te zetten die nog een verantwoording zouden kunnen vormen voor dat inkomenspakket.

Hayward is overigens niet de enige. Richard Fuld, de man die Lehman Brothers naar de ondergang leidde en daarmee de wereldwijde financiële crisis in gang zette, verdiende in de tien jaar daarvoor 456 miljoen dollar.

Het maakt de stelling aan werkgeverszijde dat arbeid te duur wordt, onder meer omwille van te dure opzegvergoedingen, toch een beetje hol. Zeker wanneer over de beperking van deze exorbitante bonussen, toch even een politiek gespreksonderwerp na de redding van de banken, niet veel meer gehoord wordt.

Yves Desmet
Politiek commentator