Zeven jaar lang is behoorlijk wat Vlaams geld gegaan naar de zogeheten 'opleidingscheques'. Die cheques dienden in oorsprong een goed doel: werklozen konden ze gebruiken om een beroepsopleiding te volgen, werknemers om bijkomende vaardigheden aan te leren. In beide gevallen konden ze zo hun positie op de arbeidsmarkt verbeteren.

Niets mis mee, ware het niet dat die oorspronkelijk mooie doelstelling al snel begon te verbasteren. Nog maar 40 procent van het budget ging naar opleidingen die beantwoorden aan deze doelstellingen. Het merendeel van het budget, vorig jaar alleen al zo'n 12 miljoen euro, ging naar opleidingen zoals fotografie, snit en naad, wijnkennis, koken, boekbinden, reisbegeleider of bloemschikken. Overigens bevestigt de VDAB dat ook de opleidingen yoga en cocktailshaken een zeer grote belangstelling van de cursisten genoten.

Nu is er niets mis met zo'n cursussen. In een tijdsgewricht waarin iedereen haast permanent onder druk wordt gezet om zijn mogelijkheden maximaal te benutten, waar het motto is dat er levenslang en levensbreed moet geleerd worden, waar iedereen wordt aangemoedigd op zoek te gaan naar zijn ware zelf, is enige daartoe helpende opleiding nooit weg.

En evenmin mag het belang ervan in de steeds moeilijker te verzoenen combinatie werk en vrije tijd onderschat worden. Hoe meer mensen iets van wijn en goed eten kennen, hoe beter het is voor ons imago als de Bourgondiërs van het Noorden.

Alleen kan de vraag gesteld worden of dat inderdaad allemaal op de kosten van de belastingbetaler dient te gebeuren, en in een aantal gevallen zelfs tijdens de werktijd van de werknemer. Zeker in een periode waarin een nooit eerder geziene besparingsinspanning van de publieke financiën op ons af komt, en in een samenleving waar 15 procent van de bevolking zelfs doktersvisites uitstelt omdat het huishoudbudget het niet toelaat. De opleidingscheques waren uitgegroeid tot een Malthusiaans mechanisme: de beter opgeleiden en sterkeren op de arbeidsmarkt, goed geïnformeerd over de wettelijke mogelijkheden, gebruikten ze gretig, terwijl het oorspronkelijke doelpubliek er nauwelijks meer aan te pas kwam.

Dat de Vlaamse regering nu even fors gaat wieden in deze betoelaagde hobbycultuur die niets met de arbeidsmarkt te maken heeft, komt dus niets te vroeg.

Yves Desmet
Politiek commentator