Iedereen die er wat toe doet in de Vlaamse politiek heeft zich in de gotische zaal van het Brusselse stadhuis verzameld, voor wat ze zelf in intieme kring wel eens 'het feest van de beest' durven te noemen. Daar horen volgens de traditie hoogdravende teksten bij, en speeches, en de nodige portie zelfverheerlijking. Dat viel dit jaar mee, want Vlaams Parlementsvoorzitter Jan Peumans had duidelijk instructies gekregen om de aartsmoeilijke opdracht van zijn voorzitter Bart De Wever niet te dwarsbomen, en dus klonk er bijwijlen zelfs verzoenende taal. Zo werd zelfs gepleit voor een 'samenlevingscontract' tussen de gemeenschappen van het land, wat toch al iets anders klinkt dan een boedelscheiding.

Een samenlevingscontract wordt in regel immers door twee partijen samengesteld nadat ze samen een consensus hebben bereikt over wat er in dat contract moet staan. Het behoort niet tot de geplogenheden dat de ene partner eenzijdig en volledig zijn eisenbundel door de andere partij laat ondertekenen.

De Vlaamse politieke klasse kickt overigens op dat soort grote teksten. Want niet alleen moet er een 'samenlevingscontract' komen, volgens minister-president Kris Peeters heeft Vlaanderen ook nood aan een 'Vlaams Handvest', in wezen een eigen Vlaamse grondwet, maar dat klinkt voorlopig dan weer iets te radicaal. Daarin moeten dan de principes komen voor een 'sociale, warme, gastvrije, democratische en solidaire deelstaat'.

Nu kan dat misschien als een verrassing overkomen, maar eigenlijk worden die principes al vrij behoorlijk gewaarborgd door een aantal andere basisteksten. Het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens somt ze bijvoorbeeld vrij duidelijk op, en die tekst is perfect afdwingbaar voor iedere Belgische rechtbank, ook voor diegene die in Vlaanderen liggen. En nogal wat mooie individuele vrijheden en rechten staan ook al in de Belgische grondwet, die toen ze in 1830 werd gestemd, in heel Europa en ver daarbuiten gold als een voorbeeld van verlichting, democratische waarden en individuele vrijheden.

Als daar nog eens een Vlaams doorslagje van moet worden gemaakt, kwestie van naast een lied en een vlag ook een grondtekst te hebben, ons niet gelaten, maar het bewijst dat zeker op een Vlaamse feestdag de politieke symboliek het wel eens wil winnen van de reële inhoud van een beleid.

Yves Desmet
Politiek commentator