De laatste flyers zijn in de brievenbussen gestopt, de laatste affiches geplakt, de laatste handen op de wekelijkse markt gedrukt, de laatste tv-camera's getrotseerd: er valt voor de homo politicus, die al weken met de blik op oneindig en het verstand op nul straten en pleinen afdweilt, weinig meer te doen dan met een bang hart het verdict van de kiezer af te wachten. Morgen zullen zich in de tv-studio's de klassieke verkiezingsrituelen afspelen: winnaars zullen met vlaggen zwaaien, verliezers hun teleurstelling verbijten, sommigen zullen op een schild gehesen worden en anderen afgeserveerd, en iedereen zal opnieuw verbaasd zijn over de verrassing die ook deze keer weer door de peilingen niet werd voorspeld.

En daarna begint de kater, en het overschouwen van de miserie die de kiezer heeft aangericht.

Want één ding staat vast: Vlaanderen zal geconfronteerd worden met een nog meer versnipperd politiek landschap, waarin stabiele coalitievorming nog moeilijker zal worden. Hoe radicaler de kiezer stemt, hij meer hij onmiddellijke oplossingen wil, hoe moeilijker die te realiseren vallen. Omdat die kiezer weigert in te zien dat zijn twee belangrijkste opdrachten aan de politiek - 'Los het op!' en 'Geef niet toe!' - nu eenmaal onmogelijk te combineren vallen.

Bovendien zijn deze verkiezingen te vergelijken met een voetbalmatch waarbij het aan beide ploegen verboden wordt om over de middellijn te komen. Omdat er alleen in het eigen landsgedeelte stemmen kunnen gewonnen worden, is er een opbod van beloftes, de ene al onhaalbaarder en onrealistischer dan de andere, voor de eigen kieskring en een demonisering van de overkant. Dat alleen al zal een afkoelingsperiode vergen, vooraleer men terug aan tafel kan. Waarbij het niet onwaarschijnlijk is dat de grootste tegenstellingen elkaar daar toch zullen moeten vinden.

Hoe zal men een campagne die vooral in het teken stond van het communautaire kunnen ombuigen tot een beleid dat vooral in het teken zal moeten staan van besparingen? Het is geen evidente oefening, en men moet niet eens een onverbeterlijke pessimist zijn om te voorspellen dat het meest logische scenario gewoon de verderzetting van de miserie van de afgelopen drie jaar zal zijn.

Maar dat zijn allemaal zorgen voor maandag. Dit weekeinde is het alleen uw mening die telt.

Yves Desmet
Politiek commentator