Standpunt

Alexander

Open Vld heeft dus gekozen voor een wagen zonder enige kilometer op de teller. Weliswaar de zoon van de oudste der krokodillen, maar ook een man die in zijn leven nog geen enkel politiek mandaat heeft uitgeoefend, zelfs niet in de gemeenteraad. Aan de ene kant duidt dat op de charme van de Open Vld, zowat de enige partij waar de nochtans levensbelangrijke kwestie van het voorzitterschap niet vooraf bedisseld en afgesproken wordt, maar beslist in echt open verkiezingen. Aan de andere kant duidt het ook op de interne crisis waarin de partij verzeild is geraakt.

Guy Verhofstadt heeft, samen met de generatiegenoten Karel De Gucht en Patrick Dewael, haast dertig jaar de dienst uitgemaakt in de partij, in goede en slechte tijden. Ze hebben de partij vernieuwd, verbreed, eerst groot gemaakt en dan weer terug op het niveau gebracht waarop ze ooit begonnen. Die neergang, mee te danken aan interne spanningen en dissidenties, aan het zich laten gijzelen door hun eigen verruimers, aan koningsdrama"s en gewenning aan de macht, is hen door de achterban duidelijk zwaar aangerekend.

Zowel de brave Marino Keulen, die ieder stapje in de partij in de slipstream van de grote drie had doorlopen, als de op kabinetten gerijpte Gwendolyn Rutten ging nog te veel gebukt onder de schaduw die de drie over hen gooiden.

De militanten van Open Vld hebben tabula rasa willen maken en voor het nieuwe avontuur gekozen, zij het met een keuze voor iemand wiens achternaam een diepblauwe stamboom garandeert. Of Alexander De Croo die hoop op verandering en vernieuwing ook zal kunnen waarmaken, blijft af te wachten. Er zijn tot nu toe nog geen voorbeelden van mensen die uit het bedrijfsleven komen en probleemloos een topfunctie binnen de politiek konden waarmaken.

Bovendien zal binnen het ministerkorps van de partij een overvloed aan ongetwijfeld goed bedoeld "schoonmoedergevoel" ontstaan, want een absolute "bleu" meteen in het gremium van de partijvoorzitters gooien en daar belangrijke compromissen laten sluiten, is wel een heel groot risico.

Dat de Open Vld-leden, die dat ook wel weten, zich daardoor niet lieten afschrikken, en vanuit het niets toch De Croo verkozen, tegen alle oproepen en waarschuwingen van het partij-establishment in, bewijst vooral dat binnen de partij zelf nog heel veel plooien gladgestreken en frustraties weggewerkt dienen te worden.

Yves Desmet
Politiek commentator