President

Wie had durven te voorspellen dat het koninkrijk België ooit een president in zijn rangen zou hebben? Maar het is gelukt, en vanavond heeft Herman Van Rompuy zijn favorietenrol waargemaakt. Driemaal hoeft dus geen scheepsrecht te zijn.

In tegenstelling tot Jean-Luc Dehaene en Guy Verhofstadt, die allebei als topfavoriet voor de functie van Commissievoorzitter een top ingingen, en er met lege handen buiten kwamen, heeft Herman Van Rompuy de Engelse tegenstand wel kunnen omzeilen. De aanstelling van Labour-vrouw Catherine Ashton was voldoende zoenoffer voor de Engelsen, eenmaal ze beseften dat de kaart van Tony Blair hopeloos was.

Nochtans hield de Belgische diplomatie haar hart vast. Van Rompuy was wel erg vroeg in de favorietenrol gedropt, en toen het steeds duidelijker werd dat hij de kandidaat was van de Duits-Franse as, kreeg hij een ware mediahetze vanuit Engelse hoek te verwerken, waarvan het groteske enkel geëvenaard werd door het ridicule karakter ervan. Maar op het einde van de rit bleek hij toch de man die de minste weerstanden opriep.

Herman Van Rompuy is de afgelopen weken ten onrechte door zowat iedereen tot meest grijze der muizen gebrandmerkt. Hij mag dan niet de grootste tafelspringer zijn, het idee dat hij zijn mandaat braaf aan het handje van Merkel en Sarkozy zal doorbrengen, zal ook niet blijken te kloppen.

Vriend en vijand gunnen Van Rompuy van harte deze prestigieuze benoeming, al zal hij zelf de eerste zijn om ze te relativeren. De man die eigenlijk niets meer verwachtte, en nu door de speling van het lot in twee jaar tijd eerst tot premier en dan tot president wordt gebombardeerd: hij zal zelf de eerste zijn die er de ironie van inziet.

Maar om de grote filosoof Johan Cruijff te parafraseren: "Elk voordeel heb ze nadeel." Hoezeer de Wetstraat het ook gunt aan Van Rompuy, tegelijk was gisteravond het knarsetanden duidelijk te horen, want het meest logische, maar daarom niet het meest wenselijke scenario is dat Yves Leterme het van hem zal overnemen als premier.

Velen, ook binnen zijn eigen partij, vragen zich af of ze dan te maken zullen krijgen met een gelouterd man. Maar evenzeer is de kans reëel dat een man met een levensgrote rancune en behoorlijk wat wraakgevoelens zich zal willen revancheren op al diegenen die hij de schuld geeft van zijn eigen mislukkingen. En dat betekent voor dit land dikke miserie.

Yves Desmet
Politiek commentator