Volksmond

Je moet maar ambtenaar zijn bij de Vlaamse dopingadministratie: je doet je werk, en je wordt vervolgens stevig op de korrel genomen. Niet alleen door het publiek, maar ook door de Vlaamse politici. Tennissers Yanina Wickmayer en Xavier Malisse kregen de minimumstraf (één jaar schorsing) van het Vlaams Doping Tribunaal, omdat ze drie keer in de fout gingen bij invulling van hun verplichte whereabouts en/of het missen van een dopingcontrole.

Iedereen weet dat zonder whereabouts geen efficiënt antidopingbeleid mogelijk is. Daarom zijn alle topsporters eraan onderworpen. Net zoals iedereen zijn belastingbrief stipt moet invullen, en wie dat bij herhaling verzuimt stevig gestraft wordt. Dat is logisch. Behalve als het om topsporters gaat. Dan heeft niet de overtreder, maar de dopingjager het gedaan. En dan kramen politici ondoordachtheden uit.

Zo onthult ex-sportminister Bert Anciaux (sp.a) op zijn blog dat hij een "agreement" had met de administratie: men lichtte de minister discreet in als een topsporter problemen had, zodat die een telefoontje kan plegen met de betrokkene. Vlaamse ministers als Anciaux eigenden zich dus het recht toe om geïnformeerd te worden bij lopende procedures, wat de minister vervolgens toeliet, à la tête du client, mensen met een moeilijk dossier te "telefoneren". Volgens die logica mag de minister van Financiën "telefoneren" met personen of bedrijven waartegen de fiscus iets vond.

Evenmin erg goed doordacht lijkt het "reparatiedecreet" van sp.a-voorzitter Caroline Gennez. Getrapte sancties, goed en wel, maar haar voorstel stimuleert vooral een attitude van "fuck the whereabouts". Ze wil bij overtredingen éérst een blaam, dan een boete, dan een voorwaardelijke en pas dan, eventueel, wie weet, een effectieve schorsing. Dat maakt van de procedure een lachertje. Weet u wat een boete betekent voor een Wickmayer, die nu al bijna 900.000 dollar prijzengeld heeft verdiend?

Bepaald hilarisch is het voorstel van minister van Sport Philippe Muyters (N-VA). Hij wil overtreders financieel steunen om in beroep te gaan tegen het Vlaamse Doping Tribunaal. Het moet een wereldprimeur zijn: een minister die subsidies uitdeelt om het werk van zijn eigen administratie ongedaan te laten maken. Dat vindt hij een nuttige aanwending van schaarse middelen. Bij sommige politici is er geen houden aan, als ze een kans zien om de volksmond te tongen.

Walter Pauli
Politiek commentator