Staking

Er zijn vakbondsmensen en vakbondsmensen. Sommigen zijn echt niet te benijden, zoals de délégués die nu al maanden de ondraaglijke spanning van de Opelwerknemers moeten begeleiden en kanaliseren. Duizenden mensen weten al maanden niet meer of ze morgen nog een job zullen hebben, worden heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop, gepaaid met beloften die hopelijk wel en wellicht niet worden ingelost. En zodra ze volop in onderhandeling zijn met een kandidaat-overnemer blaast de eigenaar zonder enige verwittiging die deal op en daarmee alle aangegane verbintenissen.

Je zou voor minder razend worden en het blok erop leggen. Dat doen de vakbonden bij Opel niet. Met een bewonderenswaardige zelfbeheersing gaan ze bij de drie shifts een uur werkonderbreking houden, om hun leden uitleg te geven. En dat in het oog van een absoluut doemscenario.

Je hebt ook de vakbonden bij het spoor. Die zijn ongerust over de plannen van de directie met de goederenafdeling van de NMBS, die mogelijk een steeds zelfstandiger leven zou gaan leiden, onder druk van de Europese regels. Het woordje mogelijk is belangrijk, want de directie benadrukt dat het slechts één van de mogelijke opties is. Maar ook al gaat het conflict over een deeltje van de NMBS, voor de vakbonden is dat natuurlijk het begin van de glijdende helling, want wie zegt niet dat ooit, mischien, hetzelfde mogelijke gevaar ook alle andere werknemers van de NMBS zou kunnen bedreigen? Dus leggen de vakbonden het spoor plat en gijzelen ze alle pendelaars. Meteen het zwaarste wapen, als actiemiddel tegen een onweer dat zich heel ver in de toekomst mogelijk en misschien zou kunnen aandienen.

En dan verbaast men er zich bij de spoorwegvakbonden hogelijk over dat zij op minder sympathie kunnen rekenen dan hun Opelcollega's, beseft men niet dat bij elk van die stakingen de pendelaar op het perron een nog grotere antisyndicalist wordt. De verklaring is nochtans simpel en luistert naar het woordje proportionaliteit: acties moeten in verhouding blijven tot de grieven die men heeft.

We kunnen niet anders, jammeren de spoorbonden, alle andere acties werken niet. Onzin. Ten tijde van de Witte Woede, de grootste staking in de zorgsector ooit, bleven zieken- en rusthuizen voortdurend een minimumdienstverlening garanderen, zich bewust van hun maatschappelijke verantwoordelijkheid. Noem eens één reden op waarom dat bij het spoor dan niet zou kunnen.

Yves Desmet
Politiek commentator