Afscheid

Open Vld-senator Patrik Vankrunkelsven, 'Krunk' voor de vrienden en 'de boskabouter' voor de anderen, stapt uit de nationale politiek. Het standpunt van zijn partij over het rookverbod in de horeca is de spreekwoordelijke druppel. Een arts laat volksgezondheid nu eenmaal zwaarder wegen dan de vrees voor een beetje omzetdaling van de kleine middenstand. Maar het is hooguit een spijkertje om een zware jas van ongenoegen aan vast te hangen.
 
Vankrunkelsven is een tijd lid geweest van het Wetstraatgremium, toen hij nog voorzitter van de Volksunie was. Niet de absolute topspeler, maar toch behorend tot het intieme kransje van 20 tot 30 politici die in Vlaanderen uitmaken wat wel en niet gebeurt. Na de implosie van die partij en een tussenperiode bij Spirit, maakte hij uiteindelijk de keuze voor de Vld, wat door velen niet direct begrepen werd. Want militant vredesactivisme, een grote sociale bewogenheid en een zeer uitgesproken Vlaamse reflex zijn weliswaar niet onverenigbaar met die partij, maar zijn er ook niet meteen de speerpunten van. Een 'diepblauwe' zou Vankrunkelsven nooit worden, en de nestwarmte van de VU zou nooit meer zijn deel zijn.
 
Bovendien verhuisde hij van zij die iets te zeggen hebben in de Wetstraat naar de grote massa volksvertegenwoordigers die, als ze over voldoende intelligentie en weinig cynisme beschikken, iedere dag iets gefrustreerder raken over hun eigen bestaan. Omdat ze vaststellen dat hun stem hooguit getolereerd wordt, maar zelden au sérieux genomen.
 
Omdat ze veroordeeld zijn om zich te gedragen als stemvee ten dienste van een meerderheid of een oppositie, ook wanneer ze er zelf niet van overtuigd zijn dat ze wel het juiste stemknopje hebben ingedrukt. Omdat ze voelen dat vele beslissingen ver weg van het halfrond worden genomen en uitgevoerd.
 
Vankrunkelsven gaf zelf het voorbeeld dat Suez zonder veel parlementaire controle is uitgegroeid tot een soort 'staat binnen de staat'. "Het parlement kan wel beslissingen nemen, maar de regering houdt er absoluut geen rekening mee", is zijn conclusie, en die is niet onterecht. Hij heeft de moed daaruit de consequenties te trekken.
Het zou goed zijn als zijn signaal iets teweeg zou brengen. Alle politieke partijen klagen steen en been dat ze geen talentvolle jongeren meer kunnen aantrekken voor een politieke loopbaan. Ze zouden ermee kunnen beginnen de job weer wat meer inhoud en verantwoordelijkheid te geven.
 
Yves Desmet
Politiek commentator