Reynders

Het politieke einde van Didier Reynders zou wel eens nakend kunnen zijn, nadat een aantal belangrijke MR-politici om zijn vertrek hebben gevraagd. En vader en zoon Michel komen niet uit het maquis voor ze enigszins zeker zijn van het succes van hun aanval.

Dat is dus mogelijk het politieke einde van een man die jarenlang als incontournable gold, 'onaantastbaar'. Want hij was tegelijk vicepremier, minister van Financiën en Institutionele Hervormingen, en MR-voorzitter. Zelfs binnen de PS moet je al zoeken om een even inhalige cumulard te vinden.

Didier Reynders is in de regering-Van Rompuy I de laatst overgebleven sterkhouder van paars, zelfs van paars-groen. Al in 1999 was hij erbij, al moest hij in de MR nog Louis Michel laten voorgaan. Maar al jaren is hij incontournable. Hij is zijn partij en hij limiteert de regering. Niets gebeurt zonder Reynders. En met Reynders gebeurt ook niets.

Reynders was het charmante, vriendelijke gezicht van de strategie van de politieke verrotting ¿ wellicht is het ter verdoezeling daarvan dat hij zich duur parfumeert. Hij belichaamt de patstelling waarin dit land verkeert. Van die evolutie was hij geen toeschouwer, maar de bewerkstelliger.

Waar Reynders verschijnt, is geen politiek leven meer. Niet alleen in zijn eigen partij. Ook in zijn eigen departement: nooit was de fiscus zo slecht georganiseerd, nooit was er een minister die in
het parlement ¿ met de glimlach, dat spreekt ¿ vertelde dat hij nooit één kiezer had gezien die hem om een betere fiscus vroeg. En ook in het land: met Didier Reynders zat B-H-V muurvast, of net zoals elk ander zindelijk gesprek over de staatshervorming. Alles gleed af langs de man, botste op een door Armani opgeleverd pantser: dat van de macht.

Reynders is het mensgeworden catenaccio, het antivoetbal van de politiek. Als niemand scoort, is hij op zijn minst even goed. De federale verkiezingen van 2007 waren de ultieme Reynders - verkiezingen. Hij claimde een historische overwinning, want de MR was voor het eerst de eerste partij in Wallonië. Klopt. Alleen ging de MR in zetels wel achteruit. Maar de PS verloor nog veel meer zetels. Zo ziet het politieke landschap à la Reynders eruit: een kaalslag.

Desondanks dwong Didier Reynders zijn plaats af in de politieke geschiedenis van het koninkrijk België: nooit kende gebakken lucht zo lang een zo hoge vlucht.

Walter Pauli
Politiek commentator