Habran vrij, de staat in boeien

Marcel Habran is als een (half-)vrij man de gevangenis van Nijvel buiten gestapt. Ook al was deze krasse 76-jarige gangster in maart door assisen veroordeeld tot vijftien jaar effectief, plus twintig jaar ter beschikking. Zo zou hij niet voor zijn 111de zijn zin kunnen doen. Voor die strenge straf was ook een reden. Habran heette 'the godfather' van de Luikse maffia te zijn, met beruchte roofovervallen als die in Borgworm op zijn kerfstok.
 
Habran bleef stoïcijns en zelfs charmant onder de rechtsgang. Als zin voor pr een kwaliteit moet zijn van elke moderne 'don Corleone', dan heeft Habran dat aspect van de job in de vingers. Op foto's lijkt hij zelfs een eerlijk man, een open kerel met humor, misschien een beetje womanizer, zelfs de betrouwbare grootvader. En om de verwarring compleet te maken, is de echtgenoot van een vicepremier en voormalig justitieminister (Onkelinx) zijn welbespraakte en even charmante advocaat.
 
Deze uiterst handige Habran profiteert ten volle van de wereldvreemdheid en slechte organisatie van justitie. In maart oordeelde het Luikse hof van assisen nog zijn arrest niet te moeten motiveren. Ook al had Cassatie al in januari gevonnist dat dit wel moest. Dus brak Cassatie ook Habrans veroordeling. Habran vrij, en zo kwam de staat in de boeien.
 
Het algemene rechtsgevoel telt niet meer als de overheid topgangsters laat lopen: niet omdat zij pogen te ontsnappen, maar omdat de rechters zo in tegenspraak beslissen dat zelfs een modale advocaat hen vrijgepleit krijgt. Laat staan de dure Marc Uyttendaele.
Maar de rechters betalen het gelag niet. Die rekening is voor de politici, de regering. Het wordt wéér treuren en lijden voor justitieminister Stefaan De Clerck, een CD&V'er vol goede bedoelingen. Maar zijn wat gebogen rug, zijn lijzige dictie verraden een man die wéér eens moet dienen als politieke zondebok voor een slecht werkend gerecht. De publieke opinie begrijpt er niets van en viseert de enige gezagsdragers waarop zij vat heeft: de verkozenen des volks.
 
En op die antipolitieke sfeer, door henzelf veroorzaakt, kijkt een deel van de rechterlijke macht nog eens met dedain neer. Men zou dat hermelijn beter gebruiken om falende rechters bij het voorlezen van foute vonnissen de mond te snoeren.

Walter Pauli
Politiek commentator