Op de hitlijst van stigmatiserende schijnheiligheid staat het woord allochtoon vooraan. Klank van boosaardigheid zonder inhoud. Het 'ras der allochtonen' bestaat namelijk niet. De semantische connotatie ligt in de sfeer van priester Daens: werkvolk, tuig.

Nooit is Rocco Granata gedegradeerd tot allochtoon. Salvatore Adamo en Vincent Kompany ook niet. Axel Witsel? Volbloed Belg natuurlijk. Waar glans en glamour ontstaat, versterven kunstmatige subidentiteiten.

Ook daarom dacht ik: allochtonen zijn de laatste uitvinding van sneeuwwitte burgerij en kapitalisme.

Doe er nog moord en doodslag bij.

Als kind was ik supporter van FC Beringen. In de Citéwijken leefden Polen, Italianen, Spanjaarden, Oekraïners vrolijk door elkaar heen. Hun afspiegeling zag je terug in de basis van de ploeg. Klassieke scheldwoorden van het voetbal vlogen uiteraard heen en weer, maar nooit heb ik iemand 'vuile allochtoon' horen roepen.

Het was niet eens een begrip.

Nu dus wel als postmodernisme van bekrompen taalboerenkinkels. Het woord allochtoon herbergt alleen maar misprijzen, ondergeschoven haat zelfs. Ja, her en der kom je een kut-Marokkaan tegen, zoals je je ook weleens schaamt voor kut-Belgen.

Allochtonen zijn niemandsland. Wij zijn zij, en omgekeerd. Ik ben trots dat deze krant voortaan de suggestieve Davidster uit de kolommen weert.

Voor moslims, Joden, Congolezen. Voor mijn Poolse werkvrouw ook.

Hugo Camps