Patrick De Witte (pdw) is hoofdredacteur van P-Magazine.

Nooit waren er zo veel verschillende kookprogramma's op de televisie. Nooit was er tegelijkertijd zo veel aandacht voor dieetboeken in de media. Basisironie, ik weet het. We roeien met de riemen die we hebben.

Het moet geleden zijn van Atkins en Montignac dat een dieet en/of de bijhorende goeroe zoveel algemene media-aandacht te lande heeft gekregen. We konden de afgelopen weken werkelijk geen krant of weekblad openslaan of het ging over De voedselzandloper van Kris Verburgh of Het regime van Bart De Wever, dat door Carl Huybrechts werd opgetekend. Het laatste is een verzameling blatant onwetenschappelijke en in sommige gevallen gevaarlijke dieettips die enkel interesse opwekken dankzij een schaamteloos opdringerige promocampagne. Het andere is De voedselzandloper, dat volgens vorsers aan menige universiteit al even nonchalant met de wetenschappelijke feiten omspringt. Dat beide publicaties de meest besproken boeken van het moment kunnen genoemd worden wijst er op dat we plots wel héél vurig met onze eetgewoonten begaan zijn. De cynicus in mij - hij heet Vic - vergelijkt deze frappante interesse voor een gezonde Vlaamse voedselinname met het al even opvallend aantal gouwgenoten dat zich in de openbare ruimte in trainingspak voortbeweegt. Dat zijn niet noodzakelijk allemaal atleten, is mij opgevallen. Weinig mensen weten dit, maar ik heb jaren geleden een populair dieetboek geschreven. Een dieetboek dat bovendien ooit tweede stond in de lijst van dunste boekjes ter wereld en in die ranking enkel de publicatie De verschillende mogelijke anagrammen van de naam Bob voor moest laten gaan.

Hier is voor u, geheel gratis, het volledige manuscript van (pdw)'s dieettips dat uit welgeteld vijf woorden bestaat: 'Minder schransen. Meer bewegen. Klaar'. De opvolgers, Eet naakt voor de spiegel en Een traag metabolisme is geen excuus wanneer het wordt gepareerd door een razendsnelle mes & vorktechniek, hebben jammer genoeg nooit de drukpers gehaald. Deze weliswaar nogal beknopte maar medisch-wetenschappelijk redelijk goed onderbouwde geschriften zijn overigens gebaseerd op een pamflet van de bekende Brits-Vlaamse volksfilosoof Nigel Williams, getiteld Never eat more than you can shit.

Hoe treffend en ontegensprekelijk juist mijn inzichten in des mensens spijsvertering en metabolisme ook mogen zijn, ze konden destijds in elk geval op veel minder aandacht rekenen dan De voedselzandloper of Het regime van Bart De Wever thans te beurt valt. Sterker nog: beide uitgaven zijn verantwoordelijk voor een historische primeur. Want zelden of nooit kwam het in de geschiedenis van de boekdrukkunst voor dat twee bijzonder populaire titels du jour tegelijkertijd door felle tegenstanders op een historische plek ritueel werden verbrand. Maar dat is precies wat er naar verluidt onlangs in Frituur 't Draakske is gebeurd. 'Naar verluidt' moet u overigens lezen als: in mijn verbeelding. Maar áls het waar was, dan zou het een niet eens zo onbegrijpelijke reactie zijn. Frituur 't Draakske was tenslotte ooit hét zinnebeeld van duurzame, gezonde, no-nonsense Vlaamsitude, het was immers de plek waar de Voorman nog niet zo lang geleden gretig verpozing en versterking zocht. Dat een eens zo'n krachtig symbool van de Vlaamse identiteit nu gedegradeerd zou worden tot obesitasverwekkend oord van weleer, dat heeft niemand zien aankomen. Die dekselse kracht van verandering toch.