dm column

"Goodbye world the time has come, I had some fun." Het was de laatste tweet van de geheel verlamde Brit Tony Nicklinson, doorgestuurd door zijn kinderen. Zelf kon hij alleen nog met de ogen knipperen.

Gisteren is hij gestorven, een week nadat het Britse Hooggerechtshof zijn verzoek tot euthanasie had afgewezen. Waarschijnlijk door uithongering.

De beelden van gegrilde radeloosheid van de huilende man, na afwijzing van zijn euthanasieverzoek, waren hartverscheurend. Ze snoerden alle kelen dicht. De rechters zeiden wel geraakt te zijn door de tragedie van de Brit, maar waren onvermurwbaar: euthanasie is in Groot-Brittannië verboden. Wie Tony had geholpen, kon vervolgd worden voor moord of doodslag.

Hardvochtigheid van wetgevers.

Nicklinson smeekte al jaren om te mogen sterven. Zijn leven was vernederend, onwaardig en ondraaglijk liet hij zijn rechters meermaals weten. Vergeefse noodkreet: de verlossende dood werd hem niet toegestaan.

Euthanasie is geen propaganda-artikel. Maar dat in Europa nog steeds wanhopige burgers het recht op waardig sterven wordt ontzegd, zegt ook iets over het morele deficit van Europa. Een publieke ruimte die de pretentie van een gemeenschap heeft, doorbreekt ook de balkanisering van ethische dilemma's. Ze bekent tenminste kleur. Daar durft de EU zich niet aan wagen.

Trouwens, ook niet aan een sociale agenda.

Hugo Camps