Gouverneurs van de Nationale Bank hebben een groot ego. Niet dat het daarom de aard van het beestje is, het is de logica van hun vak. Zij denken niet in de prijs van een brood, zij dolen rond in cijfers van hedgefunds. Het eerste getal waar zij zich iets concreets bij kunnen voorstellen is 1.000 miljard. Alles daaronder is secretaressewerk.

Technocraten, zegt men.

Dat is maar de helft van hun gezicht. Ze doen ook graag aan politiek. Daar is hun conduitestaat zelfs naar. Luc Coene was jarenlang ideologische vuurtoren van Guy Verhofstadt. Als kabinetschef zette hij mee de liberale bakens uit.

Nog minder politiek aseksueel was zijn illustere voorganger Fons Verplaetse. Ook gewezen kabinetschef, beter gezegd: de bulldozer van Wilfried Martens. Fons ritselde, begin jaren tachtig, in zijn dooie eentje de devaluatie van de Belgische frank bij elkaar. Als gouverneur van de Nationale Bank dwong hij het ACV van de ene knieval naar de andere. Ook in zijn eentje, uiteraard.

Ongekend machtsfenomeen van oude tijden, die Fons Verplaetse. Al had hij ook een zachte, romantische kant.

Met de crisis als decor kan de gouverneur bijna ongestraft zijn eigen schimmenspel creëren. Tenslotte: zelfverklaarde professional tussen leken.

En daar komt altijd dedain voor de politiek van.

Hugo Camps