De Spelen gaven een inkijkje op een ander soort Groot-Brittannië schrijft Lia van Bekhoven. Ze is Nederlandse journaliste, tv- en radiocorrespondente, schrijfster, wonend in Londen.

Zelden hebben zo veel mensen het zo overtuigend bij het verkeerde einde gehad. Kort voor de Olympische Spelen begonnen, vonden de meeste Britten het sportfestijn te duur. Alsof die 11 miljard euro niet beter besteed had kunnen worden. Afgezien van de kosten zouden ze overlast bezorgen, het verkeer verlammen en de kans op terreuraanslagen vergroten. De openingsceremonie zou waarschijnlijk zo gênant zijn dat je er alleen half verscholen achter de bank naar kon kijken. De stijl van de Londense Spelen, met het grillige, postmoderne logo, de foeilelijke uniformen van de vrijwilligers en diep onaantrekkelijke mascottes, waren genoeg om het gebeuren op afstand te houden. Alleen over het laatste zijn de meningen onveranderd gebleven.

De Britten hebben zichzelf verbaasd met het enthousiasme en de overgave waarmee ze van de Spelen genoten. Ze hebben gedanst bij het beach volleybal, gejuicht voor de schermen in Hyde Park en gehuild om de Britse winnaars en verliezers. Niet sinds de dood van prinses Diana is er zo massaal gesnotterd. 'Ik zou', schreef Hugo Rifkind, columnist van The Times, eind vorige maand, 'nog liever een blik verf leegdrinken dan naar de Olympische Spelen kijken'. 'Maar dat was twee weken geleden. Wij zijn nu een ander land'. En zo voelt het ook. De Spelen gaven een inkijkje op een ander soort Groot-Brittannië. Een land dat gouden medailles kan winnen. Een volk dat divers is en toch eensgezind. Bij de openingsceremonie en aan de startblokken stonden bleke en zwarte Britten naast elkaar onder dezelfde vlag. 'Extreem rechts heeft verloren', schreef de grootste krant, The Sun, 'wij zijn definitief een multiculturele samenleving'. In een peiling voor de Guardian beaamde 68 procent dat Groot-Brittannië sterker is 'dankzij zijn vele culturen'.

Zoveel blijmoedige eensgezindheid kan natuurlijk niet duren. In de metro gaat de behoefte toenemen om in stilte de krant te kunnen lezen zonder voortdurend aangesproken te worden door medepassagiers over de Gouden Spelen. Maar de kater is vandaag groot. De economische realiteit is er niet op vooruitgegaan sinds de journaals de recessie de afgelopen twee weken negeerden. Grove bezuinigingen zijn gepland en gaan worden uitgevoerd door instituties die niet langer vertrouwd worden. Ze zullen de minstbedeelden het hardst raken. Een van de meest oneerlijk verdeelde samenlevingen ter wereld, zal nog ongelijker worden.

Maar wat de Spelen hebben duidelijk gemaakt, is dat de kans op succes het grootst is wanneer ieders talent, van zwarte en witte Britten, van mannen en vrouwen wordt aangeboord en ingezet. Ze hebben ook geleerd dat niet alles draait om geld en winstbejag, getuige de 70.000 vrijwillige ambassadeurs die met hun vrolijke behulpzaamheid de Spelen maakten. En ze hebben aangetoond dat in Groot-Brittannië prestaties gewaardeerd worden; dat het niet gaat om talentloze beroemdheden, maar om hard werken, vaardigheden en uithoudingsvermogen.

Zeker is dat het succes van de Olympische Spelen gezorgd heeft voor een nieuwe, nationale zelfverzekerdheid. Wat daarvan de gevolgen zullen zijn, is veel lastiger te bevatten.