Bart De Wever zegt dat het migratiebeleid een catastrofe is. Catastrofe is het mantra van N-VA. De staatshervorming, de besparingen, de index, de monarchie... dit land lijkt wel van catastrofes aan elkaar te hangen.

Niemand deugt, leve De Wever.

Toen hij aantrad als gedoogpartner noemde Geert Wilders het Nederlandse migratiebeleid ook een catastrofe. Hij eiste drastische ingrepen. Nadat hij de stekker uit het minderheidskabinet had getrokken, bleek dat er niets was veranderd. Zelfs de gezinsmigratie was niet ingeperkt. De commotie rond de uitzetting van de Angolese puber Mauro decimeerde het CDA.

Mauro bleef.

Andere Europese regeringen worstelen ook met hun migratiebeleid. De Scandinavische landen iets minder. Dat in- en uitstroom strakker gereglementeerd moeten worden, is algemeen verworven inzicht. De vraag is alleen hoe? Migratiebeleid is meer dan wiskunde. Afgezien van Vlaams Belang die alle vreemdelingen in beestenwagons het land uit wil, hebben democratische partijen oog voor de humanitaire component van regularisatie of uitzetting.

Ook N-VA.

Kwalijker is het gegoochel met cijfers. Dan ontstaat een soort tombolakoorts. Dan openbaren zich weer de electorale instincten in leugenachtige interpretaties.

Iedereen erkent dat er een migratieprobleem is. Het zou politieke partijen sieren mochten ze een migratiepact bedenken naar analogie met het schoolpact.

Weg met de opbodretoriek.

Hugo Camps