Elio is gisteren 61 geworden. Ik hoop hem nooit meer in rode zwembroek aan een springplank te zien, maar verder heb ik geen klagen over onze premier. Dat hij op zijn leeftijd zelfs een onmetelijke braspartij als de Gentse Feesten durft te doorstaan, is de ware verbroedering tussen elite en volk. Hij, estheet in hart en nieren, laat zich door passanten zomaar aflebberen.

Als regeringsleider is hij ook verrassender dan zijn aanblik.

Aangetreden met een gedrocht als meerderheid, maar het lijkt te werken. B-H-V gesplitst, de rente in toom, zinvolle besparingen om de begroting aan te harken, ook nog een kleine schwung van relance.

Dan ben je geen sukkel.

N-VA, met Vlaams Belang als pakhuis, is zich van vijand aan het vergissen. Ook nu zie je de eeuwenoude wet gloriëren: het ambt maakt de man. Van de fanfaresocialist Di Rupo blijft nog weinig over.

Ik dicht hem zelfs een beminnelijke vorm van nederigheid toe. Misschien nog in een onbewaakt moment in presidentiële galop, maar toch overwegend dienend en bemiddelend. Het is niet iedereen gegeven om een discosprinkhaan als Van Quickenborne tot consensus te bewegen. Dus ja: oprecht gefeliciteerd, Elio. Ook om je visionaire geduld.

En wat je Nederlands betreft: 'klein gebrek geen bezwaar'.

Hugo Camps