Cadel had zoontje Robel meegenomen naar de persconferentie. Hij probeerde van zijn knie een schoot te maken. Demonstratief vaderschap. Ik zie graag, kindjes aan de hand van hun vader lopen, maar niet op een persconferentie in de Tour. En eigenlijk ook niet op het podium.

Operatie vertedering.

Cadel Evans kan het gebruiken. Zijn sociale parfum laat het al jaren afweten. Één duwtje in de rug van een onhandige passant en hij is geïrriteerd. Ik heb hem eens door het lint zien gaan omdat zijn hondje in de verdrukking van de persmeute dreigde te komen. Zijn bodyguard moest toen een slachtpartij voorkomen. Maar nu dus liet hij zien dat hij ook weet wat strelen is.

Gesponsorde idylle?

Een hotel verder kondigde Jurgen Van den Broeck oorlog aan. Zoals hij het zei moest ik meteen aan de Boerenkrijg denken. Modern oorlogstuig past niet bij deze ietwat slome Kempenaar. Al is hij in deze Tour een stuk spraakzamer geworden dan in de vorige editie. Misschien wel iets te spraakzaam voor een klimmer. Klimmers zijn van natuur zwijgzame mannen. Federico Bahamontes, Charly Gaul, José Manuel Fuente, Lucien Van Impe, Miguel Indurain... weinigen kenden de klank van hun stem.

Klimmen is als mediteren.

Een echte oorlog is de eerste bergrit niet geworden, al snokte VdB zich aan de top van de Col du Grand Colombier even los van het peloton. Het temperament van de strijder loog niet. In de afdaling viel het uitgedunde peloton weer als een volle ader over hem heen.

Een schande was het niet.

Ook de stilist van de afdaling Vincenzo Nibali trapte uiteindelijk op zijn adem.

Een klimmetje verder probeerde Van den Broeck een derde uitval. Voor secondewinst. Altijd mooi een klassementsrenner die bereid is tot opblazing van lijf en leden voor een handvol seconden. Dan heb je plezier in het fietsen. En een ontwikkeld eergevoel.

Primeur in deze Tour: eindelijk haalde een vluchtersgroepje de meet. Met een Belg, een Spanjaard, een Italiaan en een Duitser. Over eergevoel gesproken: de 40-jarige Jens Voigt kwam na een achtervolging in zijn eentje terug bij de vluchters. Ouwe krijger in zijn vijftiende Tour de France. Het fenomeen Jens Voigt: eeuwige aanvaller. In de eerste week knechtte hij zich het schompes voor geletruidrager Cancellara. Zo was het zijn hele rennersleven: altijd in dienst van anderen gereden. Ouderwetser kan niet.

Andy en Fränk Schleck hadden aan Voigt niet alleen een meesterknecht, hij was ook nog eens hun morele toeverlaat in avonduren. Kroonjuweel van Bjarne Riis. Ook bewonderenswaardig: een carrière zonder veel scandalitis, over alle generaties heen. Lid van het oude en het nieuwe wielrennen. Al vind ik het laatste een nogal pretentieuze sublimatie. Zo nieuw is het wielrennen niet.

Meer perceptie dan ethiek.

Een van de duurste wielerploegen in het peloton, de Rabobank, wordt nu in de Nederlandse pers met de grond gelijkgemaakt. De gedoodverfde podiumrenners Gesink en Mollema worden dag na dag gelost. Eerder slachtoffer van valpartijen, maar dat excuus heeft een beperkte houdbaarheidsdatum. Ook gisteren, in de eerste bergrit waren ze in geen velden of wegen te bekennen.

Er is enig leedvermaak omdat Rabobank een patsersploeg is. De benen kunnen de pretenties niet bijhouden. Ik hoor geruchten dat de leiding van de bank wacht op een schandaal om zich terug te trekken uit het peloton. Rasmussen II, zoiets. De Lotto's zijn veel bescheidener, in budget en in grootspraak, maar zij hebben in deze Tour wel een hoop publiciteit bijeengesprokkeld.

Dat steekt de Nederlandse patsertjes.

Nick Nuyens die een paar jaar voor Rabobank reed, vertelde me over de kilte in de ploeg. Over het totale gebrek aan communicatie. Bij Saxo Bank heeft hij de warmte teruggevonden. Bjarne Riis een warme man? Zo denkt Jens Voigt er ook over.

Hugo Camps