"Hou toch eindelijk eens op met dat geouwehoer"!, schreeuwde ik geërgerd de glimmende Jack van Gelder en zijn 'tafelheren' toe. Ze luisterden niet. Het kransje zelfverklaarde dieptepsychologen ging onverstoorbaar door met hun oeverloos gezeik over de kans- en roemloze Oranje-aftocht. Zelfs de door mij toch hoog geachte Jan Mulder begon gevaarlijk dicht de 'eikelstatus' te naderen. Analyses van analyses van analyses ... NOS Sportzomer: eerder een eindeloze staatsbegrafenis dan een fijn voetbalmagazine. Wat zou er toch zijn misgelopen? Wat heeft Bert verkeerd gedaan? Is er misschien iets onwelvoeglijks gebeurd in de kleedkamers? Hoe kan het dat 'ons' topteam ineens niet meer in staat bleek een deuk in een pakje boter te trappen?

"Gewoon niet goed genoeg dat stelletje volgevreten vedetten", gaf ik ongevraagd een even simpele als geniale voorzet. Niemand spurtte de open ruimte in. Ook zij beste maatjes met zichzelf en dus mentaal nauw aansluitend bij Oranje. Moeizame rouwverwerking. Vervelend programma. Zo. Dat lucht op. We laten ons voetbalplezier niet vergallen door wat verzuurde stuurlui aan de wal. Dit EK is te boeiend om te blijven janken bij iets wat nooit meer dan een voetnoot in de geschiedenis mag zijn. Het is tenslotte 'maar' voetbal, mijne heren. Niets zal ons beletten lukraak, vrijelijk en vooral 'politiek incorrect' te juichen. Zoals toen de baarlijke Griekse duivel Georgios Samaras de gelijkmaker naast Neuer gleed. Ik balde beide vuisten alsof ik zelf had gescoord. Nochtans had ik Georgios net een paar bloedrode kaarten toegewenst omdat hij een paar Duitsers op een doodschop trakteerde en schandelijk op de achillespees van Schweinsteiger ging staan. "Zou het met voorsprong slechtste team op dit tornooi een 'Grexit' worden bespaard?" Natuurlijk niet. Net toen ik volgaarne die lelijke, taaie Grieken naar verlengingen, strafschoppen en een voetbalsprookje wilde schreeuwen, haalde de logica haar gram en gebeurde het ondenkbare: na de goal van Khedira werd ik fan van de Duitsers. Niet langer in serie geproduceerde vierkante bonken, enkel tot pompend werkvoetbal in staat, maar arabesken tekenende sierlijke dansers met drie longen. De discrete klasse van Mesut Özil. In zichzelf gekeerde vedette met de intrigerende 'tristesse' van iemand die een groot geheim in zich draagt. Het torinstinct van Miroslav Klose, de snelheid van Marco Reus ... . Messcherp en doeltreffend.

De Mannschaft hoort gewoon in de finale. Tegen Portugal als het even kan. Twee wedstrijden lang een 'gewoon' team ondanks zijn wereldster. Daarna topfavoriet dankzij hem. Wat moet je in 's hemelsnaam nog vertellen over Cristiano Ronaldo? Vleesgeworden, arrogante, voetbalgod. Mits enige orde in de bovenkamer walgelijk goed. In staat om in zijn eentje elke wedstrijd te beslissen. Zelfs tegen de wereldkampioen. Want daar krijgen we maar geen hoogte van. Nu weer zuinig tikkend en met de handrem op zonder veel glans voorbij de ontgoochelende Fransen. Echt begeesteren kan de rode armada vooralsnog niet. Dat doen de Portugezen wél. Daar ademt alles 'grinta'. Een 'Sturm und Drang'-machine aangedreven door een fenomenale krachtbron die net op tijd begreep dat ook waterdragers respect verdienen.

Duitsland-Portugal: het gedroomde eindspel. De beste ploeg tegen de beste speler. Al kan het even goed dat het zondag helemaal anders wordt. Voetbal is, en gelukkig maar, nog steeds geen exacte wetenschap. Misschien moet iemand dat eens aan Jack van Gelder en zijn zwammende zootje vertellen.

Jules Hanot