We aten weleens in hetzelfde restaurant. Over mode praatte ze liever niet. Wel over kunst en over haar hoop op de nieuwe mens die weer zou dromen. Naar het journaal durfde ze nauwelijks te kijken. "Altijd oorlog, altijd agressie, altijd hebzucht."

Modeontwerpster Kaat Tilley geloofde nog in romantiek en schoonheid. "Alleen schoonheid kan van tristesse een glimlach maken."

Een glimlach: daar deed ze het voor, ontwerpen, tekenen en schilderen. Zij zelf was een eeuwige glimlach, ook bij zakelijke tegenvallers en ziekte. Ze noemde zich een vurige getuige van schoonheid. Dat grote namen als Naomi Campbell en Barbara Streisand haar creaties droegen, vond ze niet relevant.

"Wat zijn voor jou dan grote namen? Mijn buurman is ook een grote naam."

Ik ben geen kenner, maar weet wel dat ze door collega-ontwerpers zeer gewaardeerd was, al sprak ze een andere taal.

"Kleding draag je van binnen."

Alles aan Kaat Tilley was binnenkant, terwijl ze wel uitpakte met feest- en bruidskledij. Couture voor prinsesjes. Maar onder die Sissinaad en -snit lag een diepere laag. Waar een broze, dromerige vrouw leed aan alle lelijkheid waarmee de mensheid zichzelf toetakelt.

Een virale infectie heeft haar uit het leven genomen. De dood: ook met glimlach?

Hugo Camps