Elke week brieft Jules Hanot ons over de ins en outs van hetbeursgebeuren. De kleine maar noeste belegger geeft zijn ongezouten commentaar op de financiële actualiteit.

Zou er dan toch eindelijk schot in de zaak komen? De financiële markten denken van wel. Na een daling van twee maanden die de Bel-20 zo'n 10 procent minder waard maakte, won de index wat terrein terug. Alsof alle beleggers zijn uitverkocht. Veel belangrijker, want zo'n tussenstop is nooit meer dan een momentopname, is dat vorige week iedereen tegelijk wakker leek te worden.

Die 'wake-up call' kwam van ECB-voorzitter Mario Draghi, die voor één keertje niet zijn minzame zelf was maar op bitse wijze de Europese leiders de levieten las. Hij weigerde de rente te laten zakken, liet weten dat de ECB geen staatspapier van probleemlanden zou opkopen en evenmin overwoog noodlijdende banken met een nieuw rondje gratis geld te plezieren. De duidelijk ontstemde Italiaan bedoelde dat de ECB met 1.000 miljard euro al meer dan gul had gegeven en meer dan voldoende tijd had 'gekocht' voor weifelende en kibbelende politici. Elke 'toegeving' kon immers de indruk wekken dat nog wat langer kon worden aangemodderd. "Het is hoog tijd voor een moedige sprong voorwaarts van de politiek", besloot 'Super Mario'.

En die bleef voor één keer niet Oost-Indisch doof. Barack Obama had voordien wel al even met Angela Merkel gebeld en haar met aandrang gevraagd dringend werk te maken van een serieuze aanpak van een aanslepende crisis waarvan de gevolgen zich stilaan ook buiten het oude continent laten gevoelen. Ben Bernanke, die overigens ook zijn gratisgeldpersen stilhield, had gemeld dat hij de nadelige invloed op de VS-economie duidelijk kon merken. Zelfs de Chinezen beginnen ongerust te worden en besloten voor het eerst in vier jaar tot een renteknip. Commissievoorzitter Barosso - "Het kan niet dat de belastingbetaler nog langer opdraait voor de aanhoudende problemen in de financiële sector" - pleitte vurig voor een bankenunie.

Liever laat dan nooit. Maar de allergrootste verrassing was toch dat mevrouw de bondskanselier ineens haar grote en bijna onvoorwaardelijke liefde voor Europa kwam belijden en een onverwacht pleidooi hield voor meer politieke en financiële integratie. "We zullen allemaal toegevingen moeten doen en bevoegdheden delegeren", maakte Angela een wonderlijke bocht van verzoening.

Als Duitsland, de grootste geldschieter en dus de absolute baas van de eurozone, het been wat minder stijf houdt, wordt ineens veel mogelijk. Het water staat dan ook tot aan de lippen, nu duidelijk wordt dat de miserie bij de Spaanse banken niet door Spanje zelf kan worden opgelost. Madrid slaagde er dan wel in onverwacht vlot nieuwe staatsobligaties te veilen, voor ratingbureau Fitch is dat allerminst een reden tot optimisme. Het verlaagde de kredietwaardigheid met maar liefst drie trappen, zodat het land nog net boven de 'rommelstatus' hangt.

Intussen is duidelijk dat achter de schermen hard gewerkt wordt aan een plan om de Spaanse banken te redden. Al dient dat wel op een veel omzichtiger manier te gebeuren dan met Griekenland, waar elke Europese aalmoes aan zware saneringen werd gekoppeld. Spanje is de vierde economie en wil als dusdanig worden gerespecteerd. Premier Mariano Rajoy vertikt het om zijn land onder curatele te laten stellen en heeft geen boodschap aan een bemoeizieke en bazige Europese schoonmoeder die zijn huishouden komt bestieren.