dm column

Ons enthousiasme voor het spel der spelen is al groter geweest. De voetbalmicrobe kriebelt nog niet echt en het EK blijft een ver-van-ons-bedshow. Al zal het heilige vuur wel oplaaien eens de Spanjaard Carlos Velasco Carballo vanavond het circus op gang fluit en ook onze klok eindelijk op EK-ritme tikt. Want de trek in een drie weken durende copieuze voetbalmaaltijd is er natuurlijk altijd.

Alleen jammer dat die geserveerd wordt in landen waarin - kijkt u vooral morgen naar de schokkende documentaire Stadiums of Hate - hooligans zich te buiten gaan aan geweld en racisme. Een regelrechte blamage voor de draaikonten van de UEFA. Immer bereid om voor een handvol zilverlingen hun principes en dure 'zero tolerance'-slogan te grabbel te gooien. Een paar dagen geleden mocht de van zelfgenoegzaamheid glimmende Michel D'Hooghe in Terzake zelfs een lans breken voor een organisatie die er eigenlijk nooit had mogen komen. Wiens brood men eet diens woord men spreekt. Slijmerige voetbalbobo.

Maar goed. Gedane zaken nemen geen keer. Er zal nauwlettend worden over gewaakt dat alle excessen netjes buiten het oog van de camera's worden gehouden. Zolang de wereld toekijkt, moet voetbal een feest blijven. Daarna kunnen de spreekkoren ongestoord weer hun nazisymbolen en oerwoudgeluiden bovenhalen.

Mede daardoor zat ik met gemengde gevoelens te kijken naar de parmantig voorbijschrijdende goden van het stadion. Een lange stoet goudhaantjes versierd met Guccizonnebrillen, de nieuwste mobieltjes en Louis Vuittontassen. Netjes voor hun vijfsterrenhotels afgeleverd door super-de-luxe autocars. De nonchalante chic van gepamperde supersterren. Zlatan Ibrahimovic: de lange manen nog vrolijk los. Cristiano Ronaldo met zijn indrukwekkende bast. Het gehavende gezicht van Franck Ribéry en de misnoegde buffelkop van de tot invaller gedegradeerde Klaas-Jan Huntelaar. De blijde intrede der gladiatoren. De kolkende arena wacht. 'Let the games begin.'

In Nederland woedt de Oranjegekte nog voor de eerste bal werd getrapt in volle hevigheid en bidt de hele natie dat er eindelijk eens een penalty ingaat. Armlastige deelnemers als Spanje, Portugal, Ierland en Griekenland zijn vast van plan hun crisismiserie, althans voor even, van zich af te spelen.

En wij? Wij hebben niets. Omdat we 'maar' Belgen zijn. Al jaren chronisch afwezig op elk kampioenenbal. Meelopers, verplicht te teren op herinneringen uit een lang vervlogen verleden. Al jaren verstoken van onbekommerd en kritiekloos juichen. Zelfs het recht op onpeilbaar verdriet wordt ons ontzegd. Louterende treurnis zoals na de late en totaal onverdiende goal van David Platt in '90. We mogen, ondanks onze internationaal erkende vaderlandse sterren, niet eens meer meedoen. Van vurige supporters gedegradeerd tot neutrale toeschouwers die warm noch koud worden van winst en verlies. Muurbloempjes op een vreemd feestje.

Zo moest ik onwillekeurig aan Georges 'negentig procent' Leekens denken. Zou hij zich ook zo verweesd voelen? Zou hij beseffen dat voetbal naast kijken vooral beleven en ondergaan is? Natuurlijk niet. Georges is al lang weer druk met het slijten van zijn even bombastische als waardeloze theorieën rond teambuilding. Naïeve voetballeiders genoeg bereid om met open ogen in de praatjes van deze professionele windverkoper te tuinen. Maar het blijft natuurlijk wel zo dat de oorverdovende afwezigheid van 'onze' jongens een fikse domper op de voetbalvreugde zet. Geen enkele coach haalde uit zoveel talent zo weinig rendement en dus moeten we, nog maar eens, de kelen schor schreeuwen voor een nader te bepalen ersatzfavoriet.

Maar weer Nederland zeker? Dichtbij huis en een verre familie. Bedankt, Georges!

Jules Hanot