dm column PDW is hoofdredacteur van P-Magazine.

Het meest amusante medianieuws sinds weken: Story en Dag Allemaal trekken tegen elkaar ten strijde met als inzet de publicatie van 'exclusieve' huwelijksfoto's van Debby Pfaff en haar Nicolas. "De twee minst interessante Pfaffs", zoals collega Stefaan Werbrouck van Knack ze treffend omschreef op Twitter. Wat een beetje klinkt als: de twee minst jeukende muggenbeten. Terwijl Frankie Goes To Hollywood hier uit de radio komt - "when two tribes go to war, a point is all you can score" - moet ik denken aan de uitdrukking 'wanneer twee honden vechten voor een been etc.', die hier zelfs niet op gaat aangezien het been in kwestie een reeds lang helemaal afgekloven, door de zon verbleekt en poreus botje van niks is waar een eventuele derde hond niet eens belangstelling zou voor hebben.

Dat de afzonderlijke Pfaffen het lijk van hun vergane vedettenstatus voor zich uit blijven schoppen, begrijp ik volkomen. Minder goed te begrijpen is dat twee van de populairste Vlaamse tijdschriften de diverse staties van deze gênante kruisweg gretig blijven volgen. Hoe gretig, wil u weten? Gretiger dan sossenhaters aller provinciën met de controverse rond 'De Keizer van Oostende' in de weer zijn. Héél erg gretig dus.

Zodanig gretig zelfs dat men het bij Story bestond om de toorn van de JEP te riskeren, de Jury voor Ethische Praktijken inzake Reclame, door 'Dit ziet u niet in Dag Allemaal' op hun cover te zetten.

De reactie van Dag Allemaal hoofdredactreuse Ilse Beyers hierop was briljant in al zijn schaamteloze wereldvreemdheid: "Ik vind het niet kunnen, het is geen fairplay maar het is vooral niet slim." Jawel, u las dat goed, Dag Allemaal beklaagt zich over gebrek aan fairplay. Het moet geleden zijn van die keer dat Annemie Peeters het wel tien minuten lang minzaam en zonder onderbreken eens was met een praatgast in Peeters & Pichal dat ik nog een keer zo snel van verbazing mijn boterham met spek liet vallen.

Als het om fairplay gaat, kan Dag Allemaal immers een erelijst voorleggen die kan wedijveren met het palmares van Stephen Hawking op de 110 meter horden. Vraag maar aan de helft van het Vlaamse BV-heir.

Onlangs kreeg little ol' moi zelfs met hun fairplay te maken. Het telefoongesprek ging ongeveer als volgt:

"Meneer De Witte, mag ik u een paar vragen stellen over uw ervaring met een pedofiel, waarover u deze week in een Humo-interview vrij openhartig hebt gesproken?"

Ik: "Nee. Ik heb geen zin om de posterboy van de pedofilieslachtoffers te worden. Wat ik hier over kwijt wil heb ik in Reyers laat en Humo gezegd. Dat zal volstaan."

"Maar ik moét van mijn baas hier een stukje over maken!"

Ik: "Het spijt me, maar dat is niet mijn probleem."

"Tja, dan gebruik ik gewoon de quotes uit Humo."

Ik: "Dat moet u dan met Humo regelen en afspreken, ik heb geen woord hierover aan u te melden, en ik heb hierover dus absoluut geen interview aan Dag Allemaal gegeven. Als u dat maar goed onthoudt."

Een week later sta ik toch in Dag Allemaal, blijkt dat ik 'vorige week heb gezegd dat...' en dat ik hoofdredacteur van 'een weekblad' ben. Niet eens het fatsoen om a) de bron Humo te vermelden, b) P-Magazine te vermelden.

Fairplay? Fair game, ja.