Drie jaar lang zeilde Thomas Siffer, hoofdredacteur van Story, de wereld rond met vrouw en dochter. Hij schreef er het boek 'Land in zicht' over. Nu de dertienjarige Laura Dekker het nieuws haalt met haar geplande zeiltocht rond de wereld, voelt hij zich geroepen om te reageren. 'Tussen haar droom en de werkelijkheid ligt een zee van afstand. Laura Dekker kan niet inschatten hoeveel plaats er op de aardbol is die zij zal moeten bevaren. Zij weet nog niet hoe peilloos diep een oceaan van twee jaar tijd is.'

Een Nederlandse rechter heeft de dertienjarige Laura Dekker onder tijdelijk toezicht geplaatst. Mijn dochter van veertien slaakte letterlijk een zucht van opluchting toen ze dat hoorde. Zij is in deze zaak ervaringsdeskundige. Laura Dekker wil rond de wereld zeilen? Dat vindt mijn meisje niet zo'n goed idee. Zij heeft die lange tocht al een keer gedaan. Zij was zelfs nog maar zeven toen ze vertrok. Maar daar brak ze geen wereldrecord mee, want haar ouders waren mee aan boord. En dat maakt een wereld van verschil.

Als Laura Dekker graag in haar eentje rond de wereld wil zeilen moet ze dat volgens mij vooral doen. Maar niet nu. Niet op haar leeftijd.
Ik kan me inbeelden dat het meisje er 100 procent van overtuigd is dat haar avontuurlijke plan haar eigen keuze is. Maar ik denk dat ze de uitvoerende producent van een droom van haar vader wordt.
Een puber van dertien kan nog minder dan een volwassene over de horizon van zo'n beslissing kijken. Tussen haar droom en de werkelijkheid ligt een zee van afstand. Laura Dekker kan niet inschatten hoeveel plaats er op de aardbol is die zij zal moeten bevaren. Zij weet nog niet hoe peilloos diep een oceaan van twee jaar tijd is.
 
Daar heeft mijn dochter het vooral over als ze het plan van de jonge wereldzeilster met argwaan bekijkt: die eenzaamheid, die ruimte, die tijd. De vele nachten alleen op de oceanen, dat gebrek aan slaap, dat eeuwige rollen en stampen, die onzekerheid over veilige ankerplaatsen, vage weersvoorspellingen en vreemde bestemmingen, geen vriendjes om mee te kletsen. Dat vindt mijn meisje niets voor een meisje alleen.

Er zijn al veel volwassen mannen gek geworden tijdens die weken alleen op die oneindige oceaan. Wat wordt dat dan met een puberend meisje van dertien, dat hoort te leven van vluchtige verliefdheden en gesprekken aan de bushalte? Neen, een meisje van dertien past niet alleen op zee.

Wachten
Laura Dekker moet haar reis vast en zeker maken. Maar ik raad haar oprecht aan enkele jaren te wachten. Ze zal een ongelooflijk mooie wereld zien, vooral lieve en gastvrije mensen ontmoeten. Maar ze zal ook in havens komen met stuurse havenmeesters, ze zal haar jacht moeten inklaren in Indonesië, ze zal dikwijls verschrikkelijk eenzaam en soms ronduit radeloos zijn. En een zeldzame keer zelfs in paniek.
Er zullen momenten zijn waarin dat meisje in een fractie van een seconde in haar eentje een beslissing zal moeten nemen die bepaalt of ze al dan niet in leven blijft. Als ik stoer wil doen beweer ik soms dat het overzeilen van een oceaan niet veel gevaarlijker is dan een rit door de Kennedytunnel. Maar ik zou mijn dochter van veertien nooit door die tunnel laten fietsen. Als vader zou ik het niet overleven mocht mijn dochter van dertien alleen op zee één keer een fatale verkeerde keuze maken.

Misschien kan Dick Dekker doen zoals de Britse vader Ian Clover, wiens vijftienjarige zoon Seb in 2003 over de Atlantische Oceaan zeilde: hij voer er gewoon in een ander zeiljacht naast.

Een argument dat weinig gewicht heeft is dat van het schoolverzuim. Stel dat ze toch zou uitvaren, dan zal Laura tijdens die twee jaar op zee veel meer leren dan op schoolbanken. Het zal een fantastische levensles zijn. Met een beetje discipline zal ze bovendien het leerplan buiten de schoolmuren kunnen volgen. Maar het is het wel handiger om je ouders bij je te hebben. Mijn vrouw en ik gaven onze dochter drie leerjaren les. Dat duurde amper een uurtje per dag. En ze sloot bij haar terugkeer naadloos aan bij haar klasgenoten van drie jaar eerder.

Ik kan overigens iederéén een reis rond de wereld per jacht aanbevelen. Maar niet om te stunten. Niet omdat je pa het zo graag wil.

In de jaren tachtig was er een New Yorks meisje van achttien dat in tweeënhalf jaar tijd rond de wereld zeilde. In haar boek Solo lees je hoe Tania Aebi dikwijls haar vader haatte omdat hij haar dit avontuur had aangepraat. Ja, achteraf keek ze terug op een wonderlijke reis. Maar zolang ze er middenin zat, was het dikwijls de hel.

Daarom: als een meisje van slechts dertien de trossen wil losgooien, dan frons ik mijn wenkbrauwen diep.

Overleven
Laten we een vergelijking maken, wetend dat elke vergelijking mank loopt. Stel je voor dat die Nederlandse vader zijn mooie blonde meisje van dertien eropuit stuurde om alleen in een flat in Amsterdam te gaan wonen om daar in een coffeeshop te werken. Dat is zeer leerrijk, een prachtig avontuur. Maar we zouden het kinderverwaarlozing noemen. En wat is de volgende stap? Een jongen droomt ervan soldaat te zijn. Moeten we hem dan als dertienjarige naar Afghanistan laten reizen opdat hij daar kan jagen op de taliban en een wereldrecord?

Stel dat Laura toch gaat, dan zal zij haar reis wel overleven. De kans is klein dat ze zal doodgaan of een levenslang letsel zal oplopen, mentaal of fysisch. Maar in die twee jaar zal ze dikwijls verschrikkelijk ongelukkig en bang zijn. Ze zal huilen van eenzaamheid. Ik denk niet dat een vader die echt van zijn meisje houdt, dat wil.

Nog iets. Het is Bram Vermeulen die het mij ooit haarfijn uitlegde. Het grootste avontuur, het mooiste uitzicht, de waanzinnigste ervaring is amper iets waard als je die niet met iemand kunt delen. Midden in de nacht, op een kalme oceaan van zilver, kijkend naar een sterrenhemel die tot aan de rand van het heelal strekt, moet je kunnen zeggen: 'Mooi hé?' Als dan niemand je hoort en instemmend knikt, dan heb je er maar weinig aan.

Als Laura Dekker naar een storm verlangt, dan heeft ze die bij deze achter de rug. Laat haar in afwachting van haar echte wereldreis gewoon een meisje van dertien zijn. Verplicht haar daar inderdaad desnoods toe.