Laten we hopen dat er de komende tien dagen geen Belgische bank een reddingsplan nodig heeft, want het is twijfelachtig of het in de regering-Van Rompuy nog tot om het even welk compromis kan komen. Minder dan twee weken voor de stembusslag staan vooral aan Waalse zijde de coalitiepartners met het mes tussen de tanden klaar. Van Rompuy kan nog net vaststellen "dat de coalitiepartners elkaar nog respecteren", maar zelfs dat is al een overstatement.

De echte inzet van de verkiezingen in Wallonië is geworden of er al dan niet een coalitie zonder de PS mogelijk is. Die partij heeft daar voor een groot stuk zelf om gevraagd. De PS is niet uitsluitend samengesteld uit kleine en grote baronnen, uit affairisten, profiteurs en zedenverdachten, maar de vaststelling blijft dat het gezonde deel van de partij er niet in geslaagd is, ook niet na jaren proberen, om korte metten te maken met die cultuur. Dat maakt bijvoorbeeld Ecolo, dat nu ook een aantal politieke klasbakken naar voren kan schuiven, slapend rijk.

Didier Reynders, die zelf ook een beetje in de verdrukking zat, ziet nu de kans schoon om zijn credo – "een regering zonder de PS is al een staatshervorming op zich" – waar te maken, met een regionale coalitie tussen MR, Ecolo en cdH. Niemand laat er nog onduidelijkheid over bestaan dat wanneer die coalitie mathematisch mogelijk blijkt ze ook aangegaan zal worden.

Zo komt ook de federale regering in het gedrang. Ofwel trekt de PS er zelf uit om in de oppositie de wonden te likken, ofwel trekt iemand anders de stekker eruit. Aangezien begroting noch staatshervorming in die nieuwe politieke constellatie een kans op slagen hebben, is dat niet eens onlogisch.

Waarmee nog eens aangetoond wordt dat er hoe dan ook een onverbrekelijke dynamiek aanwezig is tussen de samenstelling van federale en regionale regeringen, los van het feit of de verkiezingen al dan niet samenvallen. Nochtans is het lostrekken van die coalitievormingen het argument bij uitstek van zij die pleiten tegen samenvallende verkiezingen.

Het resultaat dreigen we nu te zien: federale verkiezingen in het najaar staan bijna in de sterren geschreven, waarna opnieuw een lange periode van regeringsvorming aanbreekt. En in plaats van vier jaar zonder verkiezingen te regeren en ernstig te werken aan een staatshervorming en een begrotingsbeleid, gaan we meer dan waarschijnlijk terug naar een goed jaar bestuurloosheid.

Yves Desmet
Politiek commentator