Mohamed El Omari, voorzitter van Divers & Actief, de federatie van zelforganisaties in Vlaanderen reageert op het pleidooi van Naima Charkaoui voor "etnisch-culturele representativiteit van de lijsten".

De politieke participatie van etnisch-culturele minderheden is ondermaats en het valt dan ook toe te juichen dat het Minderhedenforum hierover de alarmbel luidt (DM 4/05). Door te hameren op de noodzaak aan meer "etnisch-culturele representativiteit van de lijsten" doet dit forum echter niets meer dan symptoombestrijding.

Met de oproep 'Kies kleurig' riskeert dit forum bovendien het etnisch stemmen aan te moedigen, terwijl die kwaal eerder bestreden zou moeten worden. In het verleden is immers maar al te vaak gebleken dat gekleurde kandidaten vooral op de kieslijsten geparkeerd worden om maximaal profijt te halen uit het etnisch stemmen. Na de verkiezingen belandden vele van die wegwerpkandidaten al snel bij het vuil.

Eerder dan te pleiten voor etnische quota op de kieslijsten (kwantiteit) zou de focus moeten liggen op de instroom van competente kandidaten (kwaliteit).

Daarnaast moet er ook aandacht besteed worden aan gelijke kansen bij de doorstroming naar uitvoerende mandaten. Ook op dat vlak zijn de gekleurde voorbeelden uit het verleden niet echt bemoedigend. Op Vlaams niveau moeten we het tot nu toe stellen met een gewezen staatssecretaris die blijkbaar beter thuis is in het schrijven van erotische verhalenbundels (Anissa Temsamani). Op lokaal niveau blijkt dan weer dat een politica als Fauzaya Talhaoui een zitje in het Antwerpse schepencollege werd ontzegd, terwijl Fatma Pehlivan straks wellicht weggeparachuteerd wordt uit het Gentse schepencollege.

De huidige werking van onze partijpolitiek blijkt dus geenszins te garanderen dat er een gelijkwaardige in- en doorstroom is van politici met een etnisch diverse afkomst. Als we de vinger echt op die wonde leggen, moeten we vaststellen dat dit eigenlijk geen (louter) gekleurd probleem betreft. Meyrem Almaci (Groen!) wees er reeds op dat de lagere sociaaleconomische klassen in hun algemeenheid nauwelijks vertegenwoordigd zijn in het Parlement. Dat argument verklaart echter niet waarom zowat de hele huidige Vlaamse Groen!-fractie afhaakt. Onlangs zagen we bijvoorbeeld ook dat 'grote belofte' Peter Leyman - evenmin een laaggeschoolde - al heel snel het federale parlement vaarwel zei.

De meer fundamentele uitdaging bestaat er derhalve in om zoveel mogelijk competente kandidaten warm te maken voor de politiek en dat ongeacht hun afkomst, hun sociaaleconomische status, hun geslacht... en ongeacht elk ander persoonlijk kenmerk dat niet relevant zou mogen zijn. In Vlaanderen hebben we helaas te maken met een (partij)politiek klimaat dat weinig tot de verbeelding spreekt. Communautair gehakketak, parlementen die weinig in de pap te brokken hebben, de waan van de dag die regeert, machismo, nepotisme, gezinsonvriendelijkheid...

Velen - ook personen van een etnisch diverse afkomst - zetten de stap naar de (partij)politiek dan ook niet eens, maar engageren zich enkel op andere terreinen. De vragen die het Minderhedenforum heeft bij het ontbreken van gekleurde politieke talenten op de Vlaamse kieslijsten moeten dus verruimd worden naar de vraag waarom bekwame mensen in het algemeen weinig interesse hebben in een (partij)politiek engagement.

En voor wie op dat vlak een duidelijk signaal wil geven, volgende boodschap: kies keurig. Door niet zomaar de volgorde te volgen die u door de partijen wordt voorgeschoteld, maar door kieskeurig te zijn bij het kleuren van bolletjes kunt ook u een duidelijk signaal geven.