Christine Mattheeuws vindt dat het systeem van tijdelijke werkloosheid naar bedienden moet worden uitgebreid. Mattheeuws is voorzitter van het Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen (NSZ).

De onheilsberichten bij de Luikse staalreus ArcelorMittal hebben de PS ertoe aangezet het verzet tegen economische werkloosheid voor bedienden op te geven. CdH-vicepremier Joëlle Milquet legt het dossier weer op de federale tafel. Christine Mattheeuws is voorstander van het systeem, en vindt ook dat het uitgebreid moet worden naar bedienden.

Nu de PS in eigen achtertuin geconfronteerd wordt met een mogelijk verlies van 1.400 arbeidsplaatsen, herziet de partij haar mening over de tijdelijke werkloosheid voor bedienden. Een goede zaak.

Alleen jammer dat er intussen kostbare tijd verloren is gegaan omdat de PS dacht dat dit voornamelijk een Vlaams probleem was dat niet voorkwam bij de eigen achterban. 'Madame Non' heeft de boodschap in elk geval begrepen en was er als de kippen bij om de 'oui' van de PS te begrijpen. Minister Milquet legt meteen het dossier op de regeringstafel. We hopen dat er nu snel een doorbraak komt, want de bedrijven hebben dit meer dan nodig. Heel wat arbeiders zijn de laatste maanden één of meer dagen tijdelijk werkloos geweest. Maar als er minder werk is voor de arbeiders dan geldt dat vaak ook voor de bedienden van hetzelfde bedrijf. Wat moet men met hen doen? Ontslaan? Neen, zeggen de ondernemers in koor want voor hen is ontslag vaak het laatste middel als alle andere saneringsmiddelen hebben gefaald. Dus kijken ze vaak uit naar alternatieven.

Het meest voor de hand liggende is dat de werkgever en de werknemer in onderling overleg overeenkomen dat er tijdelijk minder wordt gewerkt. Een eerlijke en zuivere oplossing voor beide partijen, maar het nadeel is dat de werknemer loon moet inboeten en geen bijpassing van overheidswege krijgt. Zeker in kleine bedrijven, waar de relatie tussen de werkgever en de werknemer zeer goed en persoonlijk is, is dit een nadeel waar heel wat werkgevers niet ongevoelig voor zijn. Dus kijkt de ondernemer dan maar naar een andere oplossing, waarbij de werknemer toch een financiële bijpassing krijgt.

En dan blijkt het tijdskrediet hier op het eerste zicht soelaas te bieden. Maar, al snel blijkt dat dit eigenlijk geen wondermiddel is voor de werkgevers: de werknemer is niet alleen tijdens de periode van tijdskrediet beschermd tegen ontslag maar bovendien loopt de werkgever het risico dat de werknemer de smaak te pakken krijgt om minder te moeten werken en bijna evenveel te verdienen. Bovendien is tijdskrediet nooit in het leven geroepen om te gebruiken bij minder werk.

Dan maar opteren voor een alternatief dat door sommige sociale secretariaten wordt aangeraden en dat erin bestaat om de bediende te ontslaan en hem daarna opnieuw een nieuw contract te geven met minder aantal uren? Tussen beide contracten is de betrokken werknemer een korte tijd (vaak één dag) ingeschreven op de werkloosheidsdienst en kan hij naast zijn nieuw lager loon een bijpassing krijgen van de RVA. Maar ook dit is nooit de bedoeling geweest van de wetgever. Ook hier gebeurt dit in onderling overleg én om een plezier te doen aan de werknemer. Iets waar de werkgever vaak achteraf spijt van krijgt, zeker wanneer het gaat om een 45-plusser. Want in dat geval dient de werknemer op kosten van de werkgever een outplacementbegeleiding te volgen, zelfs wanneer hij maar uiteindelijk voor iets minder uren is ingeschreven. Een dure grap voor de werkgever want die begeleiding kost al gauw 2.000 euro, wat de werkgever financieel nog meer in de problemen brengt.

Ook de werknemer in kwestie heeft weinig aan de opleiding vermits hij al opnieuw is tewerkgesteld en voor het aantal uren dat hij verliest, kan hij nooit een nieuwe job aannemen omdat het aantal uren waarop nog kan gewerkt worden minder bedraagt dan het wettelijk minimum.

Het siert de werkgevers in dit land dat zij koste wat kost willen vermijden dat ze hun personeel moeten ontslaan en dat zij zoeken naar creatieve en voor de werknemer aanvaardbare oplossingen. Maar het brengt de werkgever én de staat meermaals in de problemen. Want deze oplossingen kosten ook geld aan de staat. En het hoofdprobleem was toch het feit dat men voor de uitbreiding van de economische werkloosheid naar de bedienden toe niet de budgettaire middelen zou hebben. Maar als men dit beperkt in de tijd en eventueel tot bepaalde sectoren, hoeft dat misschien niet veel meer te kosten dan wanneer men massaal gebruik zou maken van de alternatieve uitwegen.

Het moet dus gedaan zijn met oogkleppen op de houden. Want het probleem van tijdelijke werkloosheid is niet beperkt tot een bepaalde regio én hetgeen de werkgevers nu naar voor schuiven kost ook geld aan de overheid. Dus het wordt tijd dat de regeringsleiders de neuzen in dezelfde richting plaatsen en de tijdelijke werkloosheid voor bedienden liever gisteren dan morgen invoeren.