Yves Leterme heeft zijn rentree niet gemist. Op een door hemzelf gekozen moment, met een door hemzelf gekozen boodschap, schudde hij de Wetstraat en zeker zijn eigen CD&V dooreen. Leterme werkt aan zijn comeback, en wel ten koste van alles. Dus vooral van CD&V'ers als Herman Van Rompuy en Kris Peeters, die nu in zijn plaats zijn hoge ambten bekleden. Met zijn stemmen.

Alvast in dat laatste heeft Yves Leterme gelijk. Hij en niemand anders zorgde voor een electorale remonte van de christendemocratie. Hij smeedde het kartel met N-VA. Hij haalde 800.000 stemmen. Hij wekte bij zijn achterban de illusie dat paars een accident was, een boos intermezzo, geen politiek en sociologisch te verklaren fenomeen. Met hem laafde de hele CD&V zich aan een zoete drug.

Maar Leterme negeert het feit dat hij de fatale brief schreef toen de discussie over de 'scheiding der machten' nog maar een briesje was. Yves Leterme brak zijn eigen nek. Daarover valt veel te betwisten, behalve dat het nu eenmaal zo gelopen is. De klok van de geschiedenis valt niet terug te draaien. Toch probeert Leterme nu precies dat, en dat irriteert talloze CD&V'ers. Beter dan wie ook voelen zij dat Letermes koers potentieel schadelijk voor hun partij is, en dus een onverantwoorde strategie.

Want terwijl Leterme met zinnelijk genoegen hakt en kapt op Herman Van Rompuy en Kris Peeters, die het helemaal niet goed doen, prijkt hij wel op Vlaamse en Europese lijsten. In theorie om 'te steunen', terwijl hij in de praktijk stevig destabiliseert. Leterme zal pas gelukkig zijn als CD&V de verkiezingen verliest, (wat wel zal, zonder kartel met N-VA) en hij persoonlijk uitstekend scoort.

Ooit werden politici geloofd die hun eigen geluk ondergeschikt maakten aan het welzijn van hun partij: de liberaal Guy Verhofstadt in 1995, de socialist Louis Tobback in 1999, de ecologist Jos Geysels in 2003. Net zoals de christendemocratie ooit gebaat was met een terugtreden van Wilfried Martens of, bij herhaling, van een Gaston Eyskens. Al die staatsmannen neutraliseerden hun ambitie, hun ijdeltuiterij en vooral rancune in het belang van hun partij, en meestal kwam dat ook het land ten goede.

Yves Leterme is niet zo. Hij vindt het prettiger de zittende regeringsleiders te plagen, de coalitiepartners te irriteren en vooral zichzelf te strelen. Of hoe een puberale vorm van eigenliefde stilaan driekwart van de CD&V en de hele Wetstraat geneert.

Walter Pauli
Politiek commentator