Gorik Van Holen maakt de politieke tussenstand van de week op.

Als de Vlaamse regering haar ruzies uitvecht op de kasseien van het Martelaarsplein, wees dan maar gerust dat er iets in de lucht hangt. Verkiezingskoorts, bijvoorbeeld. Tenzij Opel te elfder ure nog redding behoeft, zal de gisteren ingevoerde overbruggingspremie de geschiedenis ingaan als de laatste relevante beslissing van deze ploeg. Die premie zorgde de voorbije dagen voor een bijzonder ongewoon schimmenspel. Hoewel ze twee weken geleden al collegiaal goedgekeurd werd, floten de liberalen bedenker Frank Vandenbroucke openlijk terug. Die hield het been stijf, ging moeilijk doen over enkele andere dossiers en mocht zijn premie gisteren dan toch presenteren, voor de tweede keer in drie weken tijd. Krachtig bestuur heet dat, want vrijdag is er ministerraad en dan worden er maatregelen genomen. Goedschiks of kwaadschiks.

Alleen kan dat blijkbaar niet langer binnenskamers. Minister-president Kris Peeters verloor zijn goede luim niet, maar Frank Vandenbroucke en Dirk Van Mechelen zaten er na afloop van de ministerraad opvallend gewrongen bij. Vooral bij die laatste doet het haast fysiek pijn om de geoliede bestuursmachine uit strategische overwegingen stokken in de wielen te moeten steken. (Wanhopig door zoveel oprechte dadendrang stuurde Open Vld deze week zelfs Patricia Ceysens naar de kern, volgens kwatongen om er namens de partij toch voor enige amok te zorgen.) Maar tien weken voor de verkiezingen lopen de berekeningen al eens uiteen. En dan moeten ook de sterkhouders van de Vlaamse regering het hogere partijbelang laten voorgaan.

Dirk Van Mechelen, Open Vld
Ondanks de hype rond Lijst Dedecker doen de liberalen het bijlange niet slecht. Dat wil zeggen, naar Wetstraatmaatstaven: in de peilingen. Open Vld zit na de kartelcrisis zelfs de onthoofde CD&V op de hielen. Terwijl enkelingen er al van dromen dat ze na 7 juni opnieuw de politieke leiding zouden kunnen nemen in Vlaanderen heerst aan de top van de partij vooral grote nervositeit.

Als het er té goed uitziet, kan dat op de dag dat het er echt om gaat een nadeel worden. Zeker als de tegenstanders het immobilisme van de federale regering weten uit te buiten. De partij mist bovendien de federale kleppers van weleer. Patrick Dewael is afgeserveerd, Karel De Gucht mag/wil niet van bestuursniveau wisselen en Guy Verhofstadt staat op de Europese lijst.

Blijft er over: het niet onfraaie palmares van de Vlaamse regering, waar boekhouder Dirk Van Mechelen na de uitschuiver van Fientje Moerman de blauwe kleuren verdedigt. Alleen mist Van Mechelen de panache van de echte topper. En moet hij het in Antwerpen in een rechtstreeks duel opnemen tegen Kris Peeters himself, die als minister-president de enige echte levende incarnatie van het Vlaamse beleid is.

Voor Van Mechelen is het kiezen: loyaal voortbesturen tot de verkiezingen en zo campagne voeren voor Peeters, of toch maar de eigen pr verzorgen. De Melsensstraat maakte de keuze voor hem en lekte dinsdag een uitvoerige Open Vld-nota tegen de overbruggingspremie naar de pers, met de verhoopte chaos in de Vlaamse regering als gevolg.

Het liefst van al zou Van Mechelen zijn rekenmachientje ter hand nemen en zich nu al aan de meerjarenbegroting voor de volgende legislatuur zetten. Maar in plaats van de regering op het goede spoor te zetten moet hij stemmen ronselen door ze te saboteren.

Frank Vandenbroucke, sp.a
Sp.a ziet nog altijd sterretjes na de uppercut van 2007. De partij blijft verdeeld over de aan te houden koers, voorzitster Gennez slaagt er niet in om de teugels stevig in handen te nemen en het federale oppositieverhaal wil maar niet aanslaan. Zelfs de komst van Bert Anciaux en zijn acolieten, een potentiële versterking, werd zo amateuristisch aangepakt dat de partij er verzwakt uitkwam.

Blijft er over: het niet onfraaie palmares van de Vlaamse regering, met schooldirecteur Frank Vandenbroucke als logisch uithangbord. Alleen raken de socialisten het zelfs daar niet over eens. Gennez en co. probeerden Vandenbroucke zelfs af te voeren naar de Europese lijst, om in de campagne te focussen op het geklungel van de federale regering.

Maar Vandenbroucke ligt niet wakker van de consignes van de nieuwe generatie op de Grasmarkt. Hij bedankte feestelijk voor Europa, eigende zich het lijsttrekkerschap in Vlaams-Brabant toe en startte op eigen houtje een verkiezingscampagne, maar dan een op basis van het Vlaamse regeerwerk. Het voorbije sp.a-congres in het NTGent, waar Vandenbroucke een onemanshow opvoerde, mag gelden als generale repetitie.

En dus wilde Vandenbroucke de campagne ingaan met nog één lekker brokje voor de socialistische achterban, dat op het congres trouwens met luide trom in het verkiezingsprogramma was geschreven: de overbruggingspremie, bedoeld om in deze crisistijden ontslagen te vermijden. In één moeite door zou hij de federale regering belachelijk maken, want die ruziet al weken over haar alternatief: de tijdelijke werkloosheid voor bedienden. Toen Van Mechelen ging dwarsliggen aarzelde Vandenbroucke dan ook niet lang en liet hij subtiel verstaan dat de financiering van de KBC-reddingsoperatie, een van de laatste grote beleidsdaden van deze regering, dan ook niet zou doorgaan. Redelijk buiten proportie, maar hij maakte zijn punt, waarop de liberalen zich genoodzaakt zagen om een vijandige nota te lekken.

Zonder er een woord aan vuil te maken schuwt Vandenbroucke de grote krachtmetingen niet om zijn partijgenoten en de kiezer duidelijk te maken dat hij hun verkiezingsprogramma nu al aan het uitvoeren is.

Kris Peeters, CD&V
Zonder N-VA en zonder enige communautaire trofee komt de CD&V wat verweesd uit twee dolle jaren, maar er is voorlopig geen reden tot electorale ongerustheid. Na Yves Leterme profiteert ook Kris Peeters maximaal van de kansen die het minister-presidentschap hem biedt. Dat gaat van een toer langs de boerderijen van Vlaanderen over de opening van een Vlaams Huis in New York tot het incasseren van de Vlaamse kanseliersbonus. Als ceo van Vlaanderen, een rol die hij met verve speelt, krijgt hij die gratis en voor niets. Peeters verkeert in een état de grâce die hem op 7 juni in staat moet stellen om potten te breken.

Tenzij Yves Leterme, die steeds nadrukkelijker komt schoonmoederen, alsnog roet in het eten gooit. Of tenzij zijn partij alsnog wordt afgerekend op de malaise in de federale regering. Want evenmin als Leterme voor hem slaagt Herman Van Rompuy erin zijn verzameling ministers om te smeden tot een eensgezinde ploeg.

In afwachting is het voor Peeters verdedigen geblazen. Maken Open Vld en sp.a ruzie over de Oosterweelverbinding? Dan kondigt Peeters aan dat hij snel met een compromisvoorstel zal komen. Doet er niet toe dat dit wellicht nog een tijdje op zich zal laten wachten. De Vlaamse regering moet tegen elke prijs haar facade van daadkracht en eendracht bewaren, en Peeters zijn aura van koelbloedige bruggenbouwer. "Tot de laatste dag", zegt hij, terwijl de tanks achter zijn rug het Martelaarsplein oprollen.

Je merkt het aan alles. Kathleen Van Brempt kust grijzende mannen, Hilde Crevits heeft de Boerenbond herontdekt en Bert Anciaux is plots de stilste van de hele bende. Dan is er iets aan de hand. Dames en heren politici, laat de plakploegen aanrukken en bestorm de tv-studio's. Vlooi voor ons part de kabinetsbudgetten uit om met de laatste miljoentjes nog wat strategische belangengroepen te plezieren. Maar laat alstublieft de campagne beginnen. Alles liever dan het slaapverwekkende praatje dat er tot de laatste dag geregeerd wordt.