Omzendbrief

In Brussel en Antwerpen zijn de hele dag acties gevoerd om de regering aan te porren werk te maken van duidelijke regularisatiecriteria voor mensen zonder papieren. Een jaar nadat die belofte in het regeerakkoord werd opgenomen, is dat inderdaad niets te vroeg.

Ook al ligt het dossier meer dan politiek gevoelig. Vrijwel niemand vindt dat België een opengrenzenbeleid moet voeren, omdat daarvoor geen maatschappelijk en financieel draagvlak is: we zijn een te klein land om iedereen die een betere toekomst zoekt te verwelkomen. Iedereen is het er ook over eens dat mensen die al vele jaren in een procedure zitten, stevig lokaal verankerd zijn en werkbereidheid tonen geregulariseerd kunnen worden.

Maar de exacte criteria op papier krijgen, lukt maar niet. Omdat PS en cdH eigenlijk aansturen op een nieuwe en zeer brede regularisatiegolf. Omdat Open Vld meent dat zoiets een nieuw aanzuigeffect zou hebben, waardoor je binnen een paar jaar opnieuw voor een nieuwe regularisatiegolf staat. Bovendien argumenteert minister Annemie Turtelboom dat ze het afgelopen jaar in alle stilte meer dan 8.000 dossiers heeft geregulariseerd.

Dat kan best, maar dat hangt dan af van de individuele appreciatie van de minister, minder vriendelijk uitgedrukt: het is een arbitraire keuze, die weinig of geen rechtszekerheid biedt aan de mensen zonder papieren.

Men moet ook geen politiek genie zijn om te zien dat er stevige electorale motieven meespelen. Open Vld wil geen herhaling van het politieke stemrechtdossier en zal voor de verkiezingen nooit toegeven aan een vraag om algemene regularisatie. Terwijl PS en cdH met hun opstelling net hopen behoorlijk wat stemmen in het Brusselse binnen te halen.

Jammer genoeg gaat dat politieke spel ten koste van heel wat individuele levens. Mensen die balanceren tussen hoop en angst, wier kinderen hier geboren zijn, die wanhopig proberen hun kostje bij elkaar te verdienen. Maar die ook door hun eigen advocaten afgescheept moeten worden met nietszeggende antwoorden zolang de criteria niet duidelijk worden vastgelegd.

Het gaat over tienduizenden mensen. Zij verdienen het niet om het slachtoffer te worden van een electoraal steekspel en voortdurend in absolute rechtsonzekerheid gelaten te worden.

Ook mensen zonder papieren mogen niet compleet rechtsonzeker blijven.

Yves Desmet
Politiek commentator

Regularisatie van mensen zonder papieren is nu arbitraire keuze


In Brussel en Antwerpen zijn de hele dag acties gevoerd om de regering aan te porren werk te maken van duidelijke regularisatiecriteria voor mensen zonder papieren. Een jaar nadat die belofte in het regeerakkoord werd opgenomen, is dat inderdaad niets te vroeg.

Ook al ligt het dossier meer dan politiek gevoelig. Vrijwel niemand vindt dat België een opengrenzenbeleid moet voeren, omdat daarvoor geen maatschappelijk en financieel draagvlak is: we zijn een te klein land om iedereen die een betere toekomst zoekt te verwelkomen. Iedereen is het er ook over eens dat mensen die al vele jaren in een procedure zitten, stevig lokaal verankerd zijn en werkbereidheid tonen geregulariseerd kunnen worden.

Maar de exacte criteria op papier krijgen, lukt maar niet. Omdat PS en cdH eigenlijk aansturen op een nieuwe en zeer brede regularisatiegolf. Omdat Open Vld meent dat zoiets een nieuw aanzuigeffect zou hebben, waardoor je binnen een paar jaar opnieuw voor een nieuwe regularisatiegolf staat. Bovendien argumenteert minister Annemie Turtelboom dat ze het afgelopen jaar in alle stilte meer dan 8.000 dossiers heeft geregulariseerd.

Dat kan best, maar dat hangt dan af van de individuele appreciatie van de minister, minder vriendelijk uitgedrukt: het is een arbitraire keuze, die weinig of geen rechtszekerheid biedt aan de mensen zonder papieren.

Men moet ook geen politiek genie zijn om te zien dat er stevige electorale motieven meespelen. Open Vld wil geen herhaling van het politieke stemrechtdossier en zal voor de verkiezingen nooit toegeven aan een vraag om algemene regularisatie. Terwijl PS en cdH met hun opstelling net hopen behoorlijk wat stemmen in het Brusselse binnen te halen.

Jammer genoeg gaat dat politieke spel ten koste van heel wat individuele levens. Mensen die balanceren tussen hoop en angst, wier kinderen hier geboren zijn, die wanhopig proberen hun kostje bij elkaar te verdienen. Maar die ook door hun eigen advocaten afgescheept moeten worden met nietszeggende antwoorden zolang de criteria niet duidelijk worden vastgelegd.

Het gaat over tienduizenden mensen. Zij verdienen het niet om het slachtoffer te worden van een electoraal steekspel en voortdurend in absolute rechtsonzekerheid gelaten te worden.

Ook mensen zonder papieren mogen niet compleet rechtsonzeker blijven.

Yves Desmet
Politiek commentator