In de Fortiscommissie verklaarde de voorzitter van het Hof van Cassatie Londers dat het Fortisdossier niet bij de griffie lag, maar op het kabinet van Vandeurzen, toen hij zijn nota wilde voorbereiden. Dat wisten we niet, dus is het nieuws, en dus is het belangrijk, en dus wordt de vraag gesteld of hier dan het ultieme bewijs van inmenging gevonden is.

Het antwoord is vrij simpel: nee. Want op het ogenblik dat Ghislain Londers zijn nota opstelde en naar het dossier ging zoeken, was het Fortisarrest al geveld. En aangezien het vrij moeilijk, zo niet onmogelijk geacht mag worden dat Vandeurzen van plan was het arrest eigenhandig op zijn kabinet te herschrijven, kan er op dat moment geen sprake van beïnvloeding zijn. Je kunt namelijk geen beslissing meer beïnvloeden die al genomen is. Waar het dossier zich toen bevond, is dus absoluut bijzaak.

Veel belangrijker is het verschil in visie tussen de hoogste vertegenwoordiger van de zetelende magistratuur, Ghislain Londers, en de hoogste vertegenwoordiger van de staande magistratuur, Jean-François Leclercq. Volgens die laatste is een schending van het beroepsgeheim door een lid van de zetelende magistratuur letterlijk iets van de orde van wildplassen, een bagatel dus die derhalve niet gemeld hoeft te worden, terwijl het voor Londers morrelen is aan een van de pijlers van de onafhankelijke rechtspraak. We zijn geneigd in deze de visie van Londers te volgen.

Het wordt toch eens tijd om duidelijk het onderscheid te maken tussen staande en zetelende magistratuur. De eersten zijn geen rechters, maar vertegenwoordigers van de overheid, ietwat oneerbiedig uitgedrukt ambtenaren bevoegd voor de strafvervolging.
Als je de demarches van een aantal mensen van die groep in het Fortisarrest ziet, en met name hun poging om het arrest te laten vellen door een nieuw samengestelde kamer, dan moet je wel vaststellen dat ze hun bevoegdheid erg ruim interpreteren, en dat sommigen zich geroepen voelen in de plaats te treden van de zetelende magistratuur.

Bewijzen zijn nog niet geleverd, en uit de Fortiscommissie zullen die ook niet komen, maar als er al één beleidsadvies getrokken mag worden, dan misschien dit: verklein de rol van de staande magistratuur, de procureurs-generaal, op de besluitvorming binnen justitie, en geef een veel grotere stem aan de zetelende magistratuur, die de echte onafhankelijkheid van rechtspraak moeten incarneren.

Yves Desmet
Politiek commentator