De cynici die opperden dat zijn verkiezing zelf waarschijnlijk de grootste politieke verwezenlijking van Barack Obama zou worden, moeten nu al hun mening herzien.

Niet alleen sleepte hij in minder dan een maand het grootste economische stimuleringsprogramma uit de geschiedenis door het Congres, het blijkt nog maar een begin te zijn.

De agenda die hij in zijn eerste - officieuze - State of the Union presenteerde, was meer dan ambitieus.

Het leningsmechanisme weer op gang krijgen, koopkracht versterken door belastingvermindering voor de lagere inkomens en het terugschroeven van belastingvoordelen voor de 2 procent rijksten zijn maatregelen die in de Bushjaren als een blasfemie geklonken zouden hebben.

Een bereidheid om het budget verder in het rood te laten gaan, omdat het alternatief nog erger zou zijn, maar ook het voornemen om die staatsschuld in vier jaar te halveren, door onder meer overbodige militaire programma's en niet te rechtvaardigen belastingcadeaus aan bedrijven te schrappen.

Voor Amerikanen moet dat als puur socialisme in de oren klinken, net als de aanval op de bankiers en de vorige beleidsploeg, die "kortetermijngewin boven duurzame welvaart stelden, en ieder overschot aangrepen om de rijken rijker te maken in plaats van te investeren in de toekomst".

Daarbovenop ook nog eens grootschalige hervormingsprogramma's voor de ziekenzorg, nochtans de Bermudadriehoek van de Amerikaanse politiek, waarin iedere verandering tot hiertoe roemloos verdween.

Investeringen in onderwijs en de duurzame-energiesector, de belofte om de werkelijke kostprijs van de oorlog in Irak bekend te maken en die ook binnenkort te stoppen.

Obama bespeelt daarbij briljant het oude Amerikaanse adagium dat niet alleen de overheid iets moet doen, maar dat vooral de Amerikaan zelf iets voor zijn land moet doen. Kun je je een Europese politicus voorstellen die ouders oproept de tv af te zetten en hun kinderen een boek voor te lezen?

Hij creëert - en volgens de opiniepeilingen met succes - een uniek gemeenschapsgevoel, met een boodschap van hoop: samen komen we hier wel door.

Het zou onze politieke klasse, die van het beklemtonen van soms minieme tegenstellingen haar grootste electorale wapen heeft gemaakt, mogen inspireren.

Yves Desmet
Politiek commentator