Strelen

De koning stuurde Wilfried Martens het bos in, maar de kans is groot dat de verkenner nu al door drijfzand baggert. Zijn zin voor decorum en protocol getrouw heeft Martens alvast de voorzitters van Kamer en Senaat ontmoet. Als Martens zijn job nog wat langer invult met dergelijke rondjes geeft hij zijn kinderen wel uren kijkplezier, maar komt de nieuwe regering geen stap dichterbij.

Gelukkig stond hij in de namiddag al handen te schudden met Bart Somers en Didier Reynders, de voorzitters van de liberale regeringspartijen. Uit zijn eigen loopbaan zal hij best weten dat een regering gevormd wordt op partijhoofdkwartieren, dat men daar gaat over de naam van de nieuwe premier.

En die hoofdkwartieren werpen meer verschansingen op dan ze openingen maken. Liberalen voelen dat hun uur is aangebroken, tot groeiende irritatie van de christendemocraten. Zo zit deze verkenner nu al met de erfzonde van de ontslagnemende coalitie, en zelfs in verhevigde vorm: Wetstraat 16 als het Huis van Wantrouwen.

Vroeger was de christendemocraat Leterme de bron van achterdocht, nu wordt hij geïmiteerd door de liberale toppers. On en off the record verzinnen Open Vld'ers het ene argument na het andere om het verwachte annex gevreesde CD&V-boegbeeld Dehaene te discrediteren. Eerst was hij een travaillist. Dan zou hij niet de capaciteiten hebben om deze coalitie over vervroegde verkiezingen te tillen. Nadien stelde men zijn Dexiamandaat in vraag. Straks komt er wat anders.

De Open Vld'ers willen een versnelde terugkeer van Verhofstadt forceren. Zodat hij (en niet Dehaene) de messias wordt die de Letermepuinen ruimt en daarvoor de electorale bonus opstrijkt. MR-boss Reynders werkt niet alleen een terugkeer van Dehaene tegen maar ook van Verhofstadt, zelfs van zijn partijgenoot Louis Michel. Reynders werkt namelijk iedereen tegen die hem zou kunnen bedreigen.

Zo is de toestand stilaan uitzichtlozer dan in de jaren zeventig. Toen vergleed het land in rampspoed omdat de Wetstraat zich te lang blind staarde op een communautaire agenda. In deze crisis speelt het communautaire minder mee, maar fixeren sommigen zich op eigenbelang en persoonlijk gewin. Het land mag in elkaar stuiken, zolang het eigen ego te strelen valt, overheerst een gevoel van welbehagen.

Walter Pauli
Politiek commentator