Het Europees Parlement heeft de politieke onschendbaarheid van oud-voorzitter van het Vlaams Belang, Frank Vanhecke, opgeheven. In een reactie spreekt Vanhecke van een 'parodie op de normale rechtsgang'. Journalist en VB-watcher Tom Cochez registreert de voortekenen van een grote kuis in de partij.

Het opheffen van de parlementaire onschendbaarheid van voormalig voorzitter Frank Vanhecke biedt het VB de kans om de rangen opnieuw te sluiten. Schouder aan schouder rond het slachtoffer van een laffe politieke moord, beraamd door het corrupte Belgisch systeem. Het VB lust wel pap van dat soort pathetiek. Alleen zal het deze keer niet volstaan om de neuzen opnieuw in dezelfde richting te krijgen. Al was het maar omdat Frank Vanhecke, nog geen jaar geleden, niet door het Europees Parlement maar door zijn eigen partij uit zijn voorzittersstoel werd gekegeld. Een nog veel laffere politieke moord, volgens veel VB'ers.

Hoewel het Europees Parlement gisteren gewoon deed wat nu eenmaal moest gebeuren, zal de verontwaardiging over zoveel onrecht de komende dagen langs vele kanalen geventileerd worden. Dat de stemming in het Europees Parlement - 564 voor opheffing van de onschendbaarheid van Frank Vanhecke , 61 tegen- overduidelijk en bijzonder democratisch was, zal commentatoren en politici van alle slag er niet van weerhouden vrolijk de woorden van het VB te echoën. Net zoals dat gebeurde na de veroordeling voor racisme in 2003.

Het valt echter te vrezen voor het VB dat de echo deze keer veel minder lang zal nagalmen. Om nog eens voor elkaar te krijgen wat de partij gedaan kreeg na de veroordeling voor racisme, zit immers niet alleen het tijdsgewricht tegen, ook het VB zelf is niet langer de geoliede machine die ze in het voorjaar van 2003 nog wel was.

Spanningen duiken weer op
In de groeispurt naar de verkiezingen van 2004 slaagde de partij er nog in alle inhoudelijke en persoonlijke spanningen ondergeschikt te maken aan de nakende overwinning. Winnen betekent immers postjes uitdelen. Met het oog op een electorale afstraffing duiken die spanningen, na jarenlang gisten en rotten, opnieuw in alle hevigheid op.

Persoonlijke spanningen en vetes worden steeds openlijker uitgevochten via 't Pallieterke, zowat het huisblad van de partij. Marie-Rose Morel en Philip Dewinter kunnen hun weerzin voor elkaar amper nog verbergen en de strijd tussen Morel en Anke Vandermeersch om als First Lady op de Europese lijst te komen, verlamt het partijbestuur dusdanig dat kopstukken gewoon hun kat sturen om toch maar geen kleur te moeten bekennen.

Inhoudelijk zit het ook meer dan scheef tussen de 'harde liberalen' en de 'oude solidaristen'. Een economische discussie overgoten met een pro- of net anti-Joodse saus. En dan is er nog het vonnis in de negationisme zaak tegen voormalig ondervoorzitter Roeland Raes: wat doet voorzitter Valkeniers met een veroordeeld negationist; buitenstampen of aan de boezem drukken? En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan.

Knopen worden niet doorgehakt
Omdat er nu eenmaal geen oplossingen zijn die iedereen tevreden stellen, worden de knopen gewoon niet doorgehakt. Dat doet het VB al sinds haar ontstaan, maar pas nu wordt het effect ervan zichtbaar. Bijvoorbeeld bij de recente verhalen over de verwevenheid tussen de neonazi's van Blood and Honour, de 'solidaristen' van het N-SA en het VB. Pas als het bewezen is dat VB'ers neonazi zijn, vliegen ze uit de partij. De neonazi's die binnen de partij zetelen en waarvan iedereen de sympathieën kent, mogen gewoon blijven zitten van Valkeniers. Interne richtlijnen om op zijn minst toch niet openlijk om te gaan met geestesgenoten kunnen bovendien rekenen op een openlijke 'fuck you' van de betrokken mandatarissen. Vlaams parlementsleden zoals Pieter Huybrechts die openlijk zeggen bevriend te blijven met aanhangers van Blood and Honour en deel te zullen nemen aan een debat met het N-SA, tegen het dictaat van de partijtop in? Het lijkt niet meteen een bewust gekozen nieuwe huisstijl.

Helemaal interessant wordt het wanneer persoonlijke intriges en inhoudelijke elementen in elkaar verstrengeld raken. Zo stelt Bart Debie, in opdracht van voorzitter Bruno Valkeniers momenteel een document samen waarin hij alle 'relaties' van partijmandatarissen en medewerkers in kaart brengt. Als ex-flik weet Debie als geen ander hoe zo'n documentje samen te stellen en de nodige paranoia door de Madoutoren te jagen.

Het doel is om na de verloren verkiezingen, met als argument dat het geld op is, 'politieke tegenstanders' onder de medewerkers en mandatarissen op straat te zetten, zonder dat die te veel erg hebben in het waarom. Al te goede vrienden van ex-voorzitter Vanhecke en Marie-Rose Morel mogen zich aan een ezelsstamp verwachten. De 'solidaristen', de 'voorposters' en de andere hardliners in de partij mogen nog van niets weten, uit angst voor vroegtijdige interne muiterij. Het zou immers niet de eerste keer zijn dat ex-VB'ers achteraf bezwarende informatie lekken. Bruno Valkeniers en met hem Philip Dewinter en Gerolf Annemans zijn daar als de dood voor. Gezien hun eigen verleden, niet geheel onterecht.

Nu ex-voorzitter Frank Vanhecke, zelfs zonder iets te doen, al veel meer doet dan wat zijn opvolger Bruno Valkeniers het afgelopen jaar heeft klaargemaakt, dreigt bovendien het conflict tussen de groepen Vanhecke-Morel en de groep rond Dewinter opnieuw op te laaien. Zeker nu duidelijk wordt dat de voorzitter de interne grote kuis organiseert, en daarbij meer oog heeft voor interne politieke tegenstanders dan voor neonazi's. Als daar straks een nieuwe episode over de relatie tussen Morel en Vanhecke wordt aangebreid, dreigt het veeleer hard tegen hard te gaan dan schouder aan schouder.


Vandaag in De Gedachte in De Morgen ook nog:

Maak een einde aan onze ellende in Noord-Kivu: VERTEGENWOORDIGERS VAN 44 NGO'S IN NOORD-KIVU, in het oosten van de Democratische Republiek Congo, slaan internationaal alarm. Hun oproep, getekend op 18 november, richt zich tot de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en tot de internationale leiders.

Hillary op Buitenland, dat zou cool zijn: MAUREEN DOWD, columnist van The New York Times, staat achter het plan van Barack Obama.